Umut dolu düşlerin belli bir mekanda hapsolmuş bedenleri yaşama dair pek çok şey gösteriyor. Ölü Evinden Anılar tam da bu konudaki umudun hiç yitmediğini ve bir zaman sonra umudunu kaybeden ve sadece umuduna sarılan mahkûmları betimliyor. Biraz uzun olmasına karşın onca yılı anlayabilmemiz için ufak detaylara girilmesi de gerekiyordu ki öyle yapmış Dostoyevski'ciğim. Betimlemeleri bazen sıkıcı gelse de gerçekten umuda dair, inancımızı kaybetmememizin gerektiğini, hâyal kurmanın bile gerçekten bazı şeyleri değiştirdiğini gösteriyor. Okumanızı şiddetle olmasa da ufak bir rica ile öneririm :)
·
243 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.