Saliha Aydın: "Haziran Ayı Hikaye Etkinliği": Haziran Ayı Hikaye Etkinliği Tenebrous Alarmın tiz sesiyle uyandı birden genç kadın. Asla kapatmadığı perdesinden lacivert gökyüzüne baktı. Ruhunun daralması için boğucu hava yeterliyken bir de iş arayacağı geldi aklına. Kardeşini uyandırmak için yataktan hışımla kalktı biraz daha oyalanırsa kesin geç kalırlardı. El yordamıyla ışığı yaktı karanlıktan nefret ediyordu sahi en son ne zaman gün ışığını görmüştü hatırlayamadı. En çok da kardeşinin güneşin doğuşunu ve batışını hiç görmemiş olmasına üzülüyordu. Kardeşini öperek uyandırdı küçük çocuk uyanır uyanmaz cama koştu. Hala güneşin doğacağına yağmurdan sonra çıkan o rengarenk şeyi göreceğine inanıyordu. Hayalkırıklığı ile ablasına döndü küçük çocuk bugünde doğmamış abla artık nereye gitmişse gelmeli güneş dedi. Tenebrous şehrine güneş gelmeyeli uzun yıllar olmuştu kardeşinin kabul etmesi gereken gerçek buydu ancak bir türlü kabul etmiyordu. Şehirde sadece çocuklar güneşin geri geleceğine inanırdı büyüdükçe onlarda inanmayı bırakırlardı. Sanki biri onların hikayesini siyah beyaz izlemekten keyif alıyor gibiydi.Genç kadın güneşin doğmadığı karanlığın başladığı ilk günü hatırlamaya çalıştı ancak tek hatırladığı karanlığın bir anda gelmediğiydi. Önce annesi ve babası etrafı puslu gördüklerinden bahsetmişlerdi yaşlandıklarından dem vurup göz doktoruna gitmişlerdi ama hiçbir sorun yoktu daha sonra Tenebrous şehrinde yetişkinlerin hepsi göz doktoruna eskisi kadar parlak görmediği şikayetiyle gider olmuştu sadece çocuklar aydınlığın keyfini sürüyordu. Zamanla çocuklardan da şikayetler duyulmaya başlandı devlet yetkilileri önce durumu araştırmaya koyuldular daha sonra korkup kaçtılar çünkü onlarda anne babaları gibi yetişkindi. Aradan geçen yıllardan sonra artık kimse aydınlık bir güne uyanmamıştı uyanacaklarına dair umudu da yoktu zaten. Artık...

Tenebrous Alarmın tiz sesiyle uyandı birden genç kadın. Asla kapatmadığı perdesinden lacivert gökyüzüne baktı. Ruhunun daralması için boğucu hava yeterliyken bir de iş arayacağı geldi aklına. Kardeşini uyandırmak için yataktan hışımla kalktı biraz daha oyalanırsa kesin geç kalırlardı. El yordamıyla ışığı yaktı karanlıktan nefret ediyordu sahi en son ne zaman gün ışığını görmüştü hatırlayamadı. En çok da kardeşinin güneşin doğuşunu ve batışını hiç görmemiş olmasına üzülüyordu. Kardeşini öperek uyandırdı küçük çocuk uyanır uyanmaz cama koştu. Hala güneşin doğacağına yağmurdan sonra çıkan o rengarenk şeyi göreceğine inanıyordu. Hayalkırıklığı ile ablasına döndü küçük çocuk bugünde doğmamış abla artık nereye gitmişse gelmeli güneş dedi. Tenebrous şehrine güneş gelmeyeli uzun yıllar olmuştu kardeşinin kabul etmesi gereken gerçek buydu ancak bir türlü kabul etmiyordu. Şehirde sadece çocuklar güneşin geri geleceğine inanırdı büyüdükçe onlarda inanmayı bırakırlardı. Sanki biri onların hikayesini siyah beyaz izlemekten keyif alıyor gibiydi.Genç kadın güneşin doğmadığı karanlığın başladığı ilk günü hatırlamaya çalıştı ancak tek hatırladığı karanlığın bir anda gelmediğiydi. Önce annesi ve babası etrafı puslu gördüklerinden bahsetmişlerdi yaşlandıklarından dem vurup göz doktoruna gitmişlerdi ama hiçbir sorun yoktu daha sonra Tenebrous şehrinde yetişkinlerin hepsi göz doktoruna eskisi kadar parlak görmediği şikayetiyle gider olmuştu sadece çocuklar aydınlığın keyfini sürüyordu. Zamanla çocuklardan da şikayetler duyulmaya başlandı devlet yetkilileri önce durumu araştırmaya koyuldular daha sonra korkup kaçtılar çünkü onlarda anne babaları gibi yetişkindi. Aradan geçen yıllardan sonra artık kimse aydınlık bir güne uyanmamıştı uyanacaklarına dair umudu da yoktu zaten. Artık inanmadıkları için mi güneş doğmuyordu güneş doğmadığı için mi inanmayı bırakmışlardı bilmiyordu. Tek bildiği şey Tenebrous şehri sonsuz karanlıkla cezalandırılmıştı.

Erhan Özdemir

1000Kitap

··

705 Gösterim

Yorumlar

Lütfen giriş yapınız.

Gönderi

Saliha Aydın