Savaşın son günleri cehennemin önsözüydü. Şehir muharebesi uzaktan, sanki uyuşuk bir şekilde seyiren bir yara gibi yaşadı. Çatışma ve dövüşlerle, bombardımanlar ve açlıklarla dolu aylar geçti. Cinayetlerin, dövüşlerin ve entrikaların hayaleti şehrin ruhunu yıllardır çürütmekteydi, ama yine de çoğu kişi savaşın uzakta olduğuna, hızla geçip gidecek bir fırtına olduğuna inanmak istiyordu. Tabiri caizse, beklemek kaçınılmaz olanı daha da kötüleştirdi. Acı uyandığında merhamet diye bir şey yoktu. Unutmayı bir savaş kadar besleyen başka bir şey yoktur, Daniel. Hepimiz sustuk, gördüklerimizin, yaptıklarımızın, kendimize ve başkalarına dair öğrendiklerimizin bir illüzyon, geçici bir kâbus olduğuna bizi ikna etmeye çalıştılar. Savaşların hafızası yoktur, olanları anlatacak ses kalmayana kadar kimse onları anlamaya cesaret edemez, artık kimse onları tanımayana kadar bekler ve geride kalanları tüketmek için başka bir yüz ve isimle geri dönerler.
İlk bölüm ilk kısımdan başladım çevirmeye amatörce yavaş yavaş- kitabı bitiremem büyük ihtimalle ama başlamak lazım sonuçta bir yerden, gelmeyecek yoksa kendi kendine. Okumak isteyenler aşağıya