Bir adam .Aylak. Çok parası var . Öyle ki miktarını bilmiyor hatta paralarını rastgele seçtiği kitapların arasına koyuyor . Tutunduğu bir ailesi , düzenli görüştüğü arkadaşları , sabah kalkıp gittiği işi , akşam döndüğü evi yok .
Yalnız da . Yanına oturduğu alalede bir kadına akşam yemeği teklif ediyor , tanışmayı çok istediği günlerce takip ettiği bir kadınla ilk görüşmesine bile isteye geç kalıp uzaktan onu gözlüyor .Uzun süre aynı pastaneye gitmesinin sebebi garsonun ona ne hoşgeldiniz ne her zamankinden getirtiyorum gibi cümleler kurmaması .
Okumaya başladığımda bir cümleyi birkaç defa okuduğum , kim konuşuyor , bu kimin düşüncesi şimdi diye duraksadığım oldu . İlerledikçe anlatım tarzına alıştım ve daha okunası bir kitap haline geldi . Sonlara doğru ise kitap karakterinin neden bu denli depresif , bu denli eleştirel ve bu denli bilinçli yalnızlığı tercih ettiği ortaya çıktı .
Farklı bir adam tanıdım ve bu tanışıklıktan da çok memnun kaldım . Yusuf Atılganın sonlarda söylediği gibi hayat zor ; herkes pürü pak değil , kıskancı , ikiyüzlüsü , yalancısı , çıkarcısı hep var ve var olmaya devam edecek .
Mutluluğu ve huzuru küçücük şeylerde bulabilene ; tutunacak bir dalı olana ne mutlu . Ben ikinci kez yine okumayı planlıyorum Tereddüt etmeden alabilirsiniz . İyi okumalar .
··
92 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.