Sis bir arkadaşımın tavsiyesi üzerine okuduğum ve beğendiğim bir kitap oldu.Onun tabiriyle bu kitap bir varoluş sancısı idi.Ben okurken önce kurguya odaklandım.Karakterimiz Augusto Perez'in Eugenia'ya aşık olması ve bu aşkı ile kadınlar üzerine felsefi düşüncelere girişmesiyle gelişir olaylar.Augusto'nun arkadaşı Victor ile olan diyologlarında da insan davranışlarına yön vermekte.Kitabın sonlarında ise ilginç bir bölümle karşılaştım ki yazarımız Miguel De Unamuno yarattığı karakterle konuşuyor.İlk defa böyle bir şeyle karşılaştım diyebilirim.Kitabın ana fikri de sonlarda ortaya çıkıyor gibi.Bir de köpeğimiz Orfeo var son sayfalarda ona da yer verilmiş ve bu sayede okuyucu sorgulamaya başlıyor.Mesela iki ayağı üzerinde yürüyüp edep yerini sonradan kapatmaya çalışan asıl hayvanlar biz miyiz!Bağırıp tehditler savurduğumuzda diğer hayvanlar tarafından anlaşılabilen sonra umursamayan bizler miyiz?
Paragraflar dan yola çıkarak yazmak istediğim çok satır var.Bunlardan biri "Cürümler evet başkalarının işlediği cürümler birleştirdi bizi."cümlesi.Kitabın kurgusunun kalbi bu cümle gibi.Bahsi geçen aşk hikâyelerinde insanları eylemlerine sürükleyen düşünceleri miydi yoksa başkalarının davranışları mı yaşantımıza dokunmakta sorguladım dogrusu.
Yazar ile karakter Augusto'nun ölüm üzerine olan diyalogları da okunması gereken cinsten ve bu kısımda da şu şekilde bir yorumda bulunmak isterim.Yazarlar karakterleri istediği şekle sokarak mevcudiyetini onlar var ettiği için onlar ölümsüz diğer yandan yazar gercek hayatta oldugu için ölümlü mü olmakta .Bütün bu yazdıklarımdan da anlayacağınız üzere kitap sizi düşündürecek.Bu tür okumayı seviyorsanız tavsiye ederim sizde okuyunuz kitapla ve sevgiyle kalınız.
·
225 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.