Deniz Gezgin'i daha hiç okumadan önce seveceğimden çok emindim, kitaba başladığımda da bu hissimde yanılmadığımı gördüm. Ağzımı bile kıpırdatmıyordum ama sanki bağıra bağıra okuyor gibiydim Ahraz'ı ve Adile'nin hikayesini. Okuyucunun hayal ettiği, görünüşte tatlı Ege kasabasının tuz kokan evlerinde kendi günahlarını kustukları masum ana oğula karşı yaptıkları yüzünden vicdanı bir an bile sızlamayan iki yüzlü insanlar, okuyucunun kafasındaki huzurlu Ege kasabasıyla vurucu bir tezatlık oluşturuyor. Okuması bu yüzden yer yer huzursuz ve boğucu bir roman.
Kitabı üçe bölersem Adile ve Zehra kısımlarını, İsrafil ve Marika kısmından çok daha etkileyici ve iyi buldum. Ortadaki bu kısım hikayenin gidişatı açısından önem taşısa da Adile'nin öyküsünün biraz eksik kaldığını düşünüyorum.
Genel anlamda etkileyici, sürükleyici, yer yer sıkıcı olsa da tümüyle önemli bir kitap. Deniz Gezgin'in bundan sonra YerKuşağı'nı okuyacağım ve sonrasında mitoslarına geçeceğim.
·
56 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.