“Kitapsız bir şair olarak kalacağım
Adımı , sanımı duymayacak bir sonrakiler
Bir desen, bir çizgi gibi solacağım
Gül bahçelerinde, ozan sofralarında
Ya da zengin dulların gözlük arkalarında
Adım geçmeyecek benim
Sözlüklerde, antolojilerde P harfinde bir eksik olacak hep
Takılmayacak hiçbir jüri üyesinin
Okumaktan yorulmuş terli gözlerine benim adım
Yazdıklarında okunup anlaşılmadan duran bir yığın kitabın
Arasında ben olmayacağım
Hiçbir yayın evinin ikinci baskılarında geçmeyecek şanım
Kitapsız bir şair
Rastgele bir sayfa
Bir dergide solgun menekşeler arasında
Ya da yakılmayı bekleyen defterler
İçinde kalmış düşündüklerim
Hiç kalp kırmadan bugüne varmışım
Bir karanfil yaprağı inceliğinde
Sudan ürkecek kadar sessiz benim ozanlığım
Siz birleştirin sayfalarımı
Bir bir dergilerden kopartıp tutuşturun onları
Ozan dostlar, uçarı arkadaşlar
Siz birleştirin sayfalarımı
Kapağına adımı çizin, siyah bir kalemle
Sonra ufalayın bütün kelimeleri
Bir kitabım olsun elinizde
Tutkalla yapıştırın sayfaları
Desenlerini siz çizin
Yaldızla dolsun hepsi
Siz birleştirin sayfalarımı
Dergilerin bazı sayılarındaki adımı
İlk sayfaya bağışlayın
Bir gül bahçesi olsun gönlünüzün içi”
Hüseyin Peker