Dancer’s Lament, Malazan dünyasının yaratıcılarından birisi olan Ian C. Esslemont’un (ICE) son üçlemesinin ilk kitabıdır. Malaz İmparatorluğu’nun nasıl kurulduğunu anlatması açısından çok uzun zamandır merak etmekteydim ancak ICE’ın önceki okuduğum kitaplarından, Erikson’dan aldığım tadın yarısını bile alamadığım için şüphe ile yaklaşmaktaydım. Sonrasında hem ICE’ın yazım kalitesi hakkında okuduğum olumlu yorumlar hem de Malazan ana serisini yeniden okumaya başlamam sebebiyle zamanı geldiğini düşünerek seriye başladım.
Öncelikle söylemem gerekir ki ICE kendisini çok geliştirmiş. Arada atladığım kitaplar var ama en oturaklı kitabı şimdilik bu olmuş. Hala bir Erikson değil ama zaten aynı şeyleri beklemek de hata olur sanırım. Herkesin kendi tarzının olması gayet doğal. ICE, Erikson gibi işin felsefesine inmek yerine daha nokta atış ve olay odaklı olarak ilerliyor.
Hikaye 3 ana POV üzerinden işleniyor. İlki, bir suikastçı olmak isteyen Dorin, ikincisi Kanese kılıç-dansçılarından Iko ve üçüncüsü de şehir büyücülerinden Silk. Hikayenin çoğu Li Heng’te (Quon Tali’de bir şehir) geçiyor.
Li Heng çok uzun zamandır refah içerisinde yaşayıp gitmektedir ve bunu da yöneticisi olan Shalmanat’a borçludur. Ancak Kanese tarafından kuşatılmıştır ve farklı güçler tarafından da tehdit altıntadır. Shalmanat, gönülden sevdiği şehrini korumak için her şeyi yapmaya hazırdır fakat Dorin ve partneri olan Dal Hon büyücüsü Wu ortaya çıkarak işleri daha da karmaşık bir hale sokar. Herkesin gizli bir ajandası varken, bu çatışmada kazanan kim olacaktır?
Malazan serisinden bazı tanıdık karakterlerin gençliği ile bu kitapta karşılaşıyoruz. Bunlardan bazıları ilk kitapta gördüğümüz Dancer, Kellanved, Dassem ve K’rul iken, ikinci kitapta karşılaşacağımız Baudin de yer alıyor. Ayrıca yine ikinci kitapta karşılaştığımız Ryllandaras da aktif bir role sahip bu kitapta. Bu karakterlerin gençliklerini okumak, hangi aşamalardan geçerek güçlerini kazandıklarını öğrenmek ve karakter gelişimlerine tanık olmak çok büyük keyif.
ICE’ın yazım tercihlerine bakacak olursak, o da Erikson gibi bazı karakterlerine asla POV vermiyor. Örneğin Wu’yu hep Dorin’in gözünden görüyoruz. Böylece Wu’nun karakteri hep gizemli olarak kalıyor. Tamamen Dorin’in gözlemlerini okuyoruz ki bu gözlemlerinin bir kısmının hatalı olduğunu da biliyoruz. Bu tekniğin hikayeye farklı bir derinlik kattığını düşünüyorum. Ayrıca daha önce de dediğim gibi daha olay ve hikaye merkezli yazıyor ICE, işin felsefe kısmını tamamen Erikson’a bırakmış gibi.
Sonuç olarak keyif aldığım bir kitap oldu. Diğer iki kitapla birlikte Malaz İmparatorluğu’nun ilk yıllarının detaylarını tamamen öğreneceğimi umuyorum. Sonra da büyük ihtimalle Erikson’ın Kharkanas serisine devam ederim (üçüncü kitabı yakında çıkacak). Malaz serisi okunmadan da okunabilir olduğu söyleniyor ama ben pek tavsiye etmiyorum. Önce Malazan 10 kitap, sonra yan kitaplar şeklinde ilerlemek daha fazla zevk verecektir.
·
214 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.