Bu kitap için tek kelimeyle yorumum şu olurdu: "overrated", yani fazla abartılmış. İçindeki öyküler değil, onlar gayet gerçekçi ama yorumlarda çok abartılmış, öve öve bitirilmeyen, hikaye türünde hep ilk sıralarda sayılan bir kitap olduğu için beklentim epey yüksekti. Aradığımı da bulamadım.
Kitabı okumamın üzerinden yaklaşık 5-6 ay geçti aslında ama sürekli yere göğe sığdıramayan yorumları görünce bir de kendimce yorumumu yazmak istedim. Genel geçer bir "iyi" yok sonuçta herkes kendi değerlendirmesini yapıyor.
Aynı olay etrafında dönen ve kimisi doğrudan kimisi dolaylı olarak birbiriyle bağlantılı sekiz öyküden muteber bir kitap. Evet akıcı bir dili var ama kurgular beni çok sarmadı. Açıkçası kapağında karpuzun tercih edilmesinden tatlış bir kitap olacağını düşünmüştüm. Ama da o da tutmadı. Aldatmalar, ayrılıklar, yalnızlıklar, hüsranlar. Ay hep mi dram işlenir bu hikayelerde? Genel soruyorum cidden mutluluk neden mutsuzluk kadar yer edinemiyor edebiyatta?
Çağdaş Türk Edebiyatı'nın öykücülerini yavaştan okumak istiyorum. Mahir Ünsal Eriş ile tanışmış olduk, bu da bir kazanımdır tabi. Bakalım sırada kimler var? Önerilere açığım.
·
105 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.