Ölümün karşısında ilk düşündüklerimiz, ilk soylediklerimiz, ilk hissettiklerimiz aynı mıdır? Yoksa farklı yaşamları tercih eden insanların, ölümle yüz yüze geldiklerinde ilk söyledikleri cümleler de farklı kelimelerden mi oluşuyor? Ölümle karşılaştıklarında farklı hayallerin teselli veren buğusunda kendilerini kaybetmeye mi çalışırlar?
Öylece boşluğa bakmamı sağlayan bir son...
Tarık Tufan'dan okuduğum ikinci kitaptı ve çok güzeldi. Yalın bir dille gayet akıcı şekilde yazılan bu kitapta ismi gizli olan anlatıcımız ölümün kıyısında oturmuşken hissettiklerini aktarıyor aslında bizlere.
Ne kadar garip! Bütün insanlar öleceğini bildiği halde mutlu olmayı becerebiliyorlar. Ama ölüm tarihi ile ilgili bir zaman diliminden söz edildiği anda bir daha o mutluluğu yakalamanın imkanı yok.
𝒪𝓀𝓊𝒹𝓊𝓂 𝒷𝒾𝓉𝓉𝒾
·
72 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.