Gürcü edebiyatıyla geldim bu sefer,atalarımın Gürcistan’dan gelmiş olması sebebiyle daha da bir istekle okudum “Armut Bahçesi”ni ama sevemedim maalesef.
Dağılan Sovyet sonrası Tiflis’te, öğrenme güçlüğü yaşayan kimsesiz öğrencilerin kaldığı ve bu nedenle de halkın “Gerzekler Okulu” adını verdiği bir yatılı okulda geçiyor kitap.Orada yaşayan birkaç “ normal” öğrenciden biri olan 18 yaşındaki Lela kimsesiz bir çocuktur,gidecek bir yeri olmadığı için okulda yaşamaktadır.Bütün arzusu birgün tarih öğretmenini öldürmek olan Lela hayatını bunun üzerine planlar.Kendisi gibi yetim olan İrakli’nin Amerika’ya gidip iyi bir hayata kavuşması için ona yardım eder hem de kendinden ödünler vererek yapar bu yardımı…
Hikaye kısaca böyle ,okuldaki öğrencilerin hayatı zordur ama onlara kötü davranan öğretmenler ve çevre halk yüzünden daha da zorlaşır.Psikolojisi ağır bir kitap,işin içinde çocuklar olunca,bir de özel ve kimsesiz çocuklar olunca daha da ağırlaşıyor.Neden sevmedin dersen, yüzeysel anlatımını galiba,eksik bişeyler vardı sanki kitapta.Daha da duygulu,daha da betimlemeli olabilirdi dedim,evet yazılanları okuyup empati yapınca kendinizi kötü hissediyorsunuz ama gene de bana hitap etmedi kitap,belki de zamanı değildi okumamım bilmiyorum,bitirdiğimdeki bana geçen hisler böyle,bunları söylemek haddim değil belki ama hissettiklerimi yazmadan edemedim sürçülisan ettiysem affola…
Sonu,çocukların psikolojisi açısından bakıldığında olağan bir sondu,suç potansiyeli yüksek olan çocukların öngöremeyeceği, ilahi adaletin gerçekleştiği bir son oldu.
Benim hissettiğim eksiklikler umarım sizde tamamlanır,umarım siz severek okursunuz.Kitapla kalın,mutlu kalın..
·
9 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.