ölüm’ün Portresi
Jose Saramago’nun okuduğum üçüncü eseri ve ben yazara bir kez daha hayran kaldım.
“Ertesi gün hiç kimse ölmedi.” gibi gerçekdışı cümleyle başlıyor kitap. Ölüm bir anda işini yapmaktan vazgeçiyor ve olağanüstü bir kaos çıkıyor ortaya. İnsanlığın ölümsüzlüğe sahip olmasıyla yoldan nasıl çıkacağını, karmaşanın hangi boyutlara ulaşacağını kendine has üslubuyla gözler önüne seriyor Saramago.
Beni kitapta en çok etkileyen kısımsa ölüm (evet, özel isim ve küçük harfle başlıyor, çünkü hanımefendinin teveccühü böyle :) ) ve viyolonsel sanatçısı arasındaki ilişki oldu. ölüm gibi soyut bir varlığın bir insanla geliştirdiği ruhu görmekten çok büyük bir haz duydum.
Neticede, Jose Saramago beni yine şaşırtmadı ve ortaya attığı her fikirle başka pencereler açmama vesile oldu. Seni, ironik sanatını ve virgüller boyu uzayan cümlelerini çok seviyorum sevgili Saramago!
İyi okumalar dilerim.
·
93 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.