Sevgili jose saramago’nun okuduğum 3. Kitabıydı. Sadece nokta ve virgül kullanması ve ara sıra romanlarında olay örgüsünde kendi düşüncelerini de ifade ettiği paragraflar açısından gerçekten benzersiz bir yazar. Tabii bitmek bilmeyen bazı ayrıntılı uzun cümleleri de arada can sıkmıyor değil. Kitap klasik olarak bilinmeyen bir ülkede yaşanıyor ve yine aynı körlük kitabındaki gibi hiç kimsenin ismi verilmiyor böylece karakterleri takip etmek cidden çok kolaylaşıyor. Kitabın başı ile sonu aynı cümleyle bitiyor. Fakat aynı hikayeyle bitmiyor. Sanki kitabın yarısında yeni bir hikayeye geçiş yapıyorsunuz. İlk yarısında din adamları, siyaset, devlet başkanlarını, toplumu konu alan ve bunları eleştiren saramago ikinci yarısında tamamen ölüme odaklanıyor yani sevgili azrailimize. Kitapta ölümün kadın olması beni çok şaşırttı genelde ölüm meleğini erkek olarak işlerler fakat saramago kadın olmasını tercih etmiş. Ölümün ne yaparsa yapsın insanları memnun edememesi ayrı bir olay. Herkes ölümsüz olmak ister. Bence ölümsüzlük, gerçekten mükemmel varlıklara verilmeli ki kitapta neden böyle düşündüğümü de açıkca görüyoruz. ölümler bir anda durunca insanlar ilk kutladılar ama baktılar ki sistemleri çöküyor bu sefer lanet ettiler yine ölüm kötü oldu.
Kitabın son bölümlerinde ölübaş güvesi denilen bir güveden bahsediliyor. Güvenin özelliği üstünde kafatası şekli bulunması. Sanırım kapaktaki kelebek resmi ölübaş güvesi. Bu ayrıntı çok hoşuma gitti. Saramagonun hala kitaplarını okuduktan sonra bir çok inceleme okuyorum maalesef kurguya odaklanmaktan verdiği bazı mesajları kaçırıyorum. Yine de sevdiğim bir yazar kendisi.
·
196 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.