KÖRLÜK/JOSE SARAMAGO(İNCELEME)
Neydi körlük? Sahip olduğumuz bir duyu organımızın işlevini yitirmesi miydi sadece? Yoksa koca bir insanlığın halihazırda var olan kusurunun somut hale mi gelmesiydi? Kör olmak. Hiç olmaktan farksızdı birileri için. Haksız da sayılmazlardı. Kör olmak. Durmaktı kör olmak. Yaşamı anlamaya , aramaya çıkmaktı kör olmak. Hem de ne arayış.. Ekmeği, suyu, gözyaşını, tensel ihtiyaçları, duyguları aramaya çıkmaktı. Asla dinlemeye tenezzül edilmeyen o seslere muhtaç kalıp, seslere deli gibi açlık çekmekti. İnsan olduğunu zannedenlere birer hayvandan farksız olduklarının hatırlatılma şekliydi körlük. Hatta bazılarının hayvandan daha da hayvan olduklarının gözler önüne serilişiydi (olmayan gözlerin) . Peki ya körlerin içinde gözleri gören tek kişi olmak? Bu körlükten de beterdi. Binlerce acizliğin vücut bulmuş hallerini izlemek, türünden utanmak, duramamak, körlüğü yaşamanın yanında iliklerine kadar hissetmek, daha fazla utanmak. Kimse görmese bile günah işlediğini düşünüp, kendinden tiksinmek. Ama yine de bir insan olmak için kimse görmese de çabalamak.
Kitapta kimsesinin bir adı yok. Bunun bir öneminin olmadığı da aşikar. Önemi kalmayan tek şey isimleri de değil; meslekleri, statüleri, aileleri içindeki konumları, yaşadıkları toplumda var olabilmek için edindikleri hiçbir sıfatın önemi yoktur artık. Kendi söylemleriyle bir hiçtirler. İnsan olamayışları karşısında tavır takınmaya çalışan bir grup aciz ordusundan farksızdırlar. Uğruna yıllarını verdikleri birkaç dünyevi uğraşları ve eşyaları da avutamaz artık onları. İçlerinden bazıları tam anlamıyla başaramasa da insan kalabilmek yolunda adım atmayı akıl edip, vicdanıyla savaşır durur. Geç kaldığını anlamakta da geç kalır yine.
·
138 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.