Yazarın okuduğum ilk kitabıydı. Kitaba çok büyük bir beklentiyle başladım fakat beklentimi karşılayamadı maalesef. Bir kere olay örgüsü hiç hoşuma gitmedi ve kitabı okurken ara sıra küçük çaplı sinir krizleri geçirdim. Özellikle Suphi'nin o kadar eğitim görmüş olup aynı zamanda son derecede bir salak olması beni aşırı irite etti. Onun dışında Zehra'yı sevdim ve onu anlayışla karşıladım diyebilirim çünkü ben, Zehra'da ki bu kıskançlığı bir psikolojik nedene bağlıyorum. O yüzden Zehra hakkında pek yorum yapmayacağım. Sırrıcemal'in davranışlarını da normal buluyorum çünkü genç bir karakter ve aşk kavramını daha ilk kez tadabilmiş. Anlayacağınız üzere tüm suç Suphi Beyefendi'de... Suphi nefsine düşkünlüğüyle beni kudurtan bir karakterdi.
Kitabın konu aldığı hikayeyi her ne kadar beğenmesem de Nabizâde, karakterlerin psikolojilerini ve İstanbul'u muazzam bir şekilde betimlemiş. Kitabın başındaki İstanbul'u tasvir eden şiirler çok hoşuma gitti. Kitap tam olarak bir zaman kaybı değildi çünkü kitap sadece bu betimlemeler için bile okunabilir ve üstelik bu kitaptan edindiğim bazı bilgiler de oldu. Yazarın üslubunu ve dönemi tasvir edişini beğendim. Sanırım sadece kitabın konu aldığı hikayeyi pek sevemedim.
Kitabın adının "Zehra" olmasını biraz garip buldum çünkü kitap, Zehra'dan çok Suphi'yi ele alıyor. Değişik. Belki de benim yanlış anladığım veya bilmediğim bir konu vardır.
Şimdilik söyleyeceklerim bu kadar. Kitabın üstüne biraz daha düşünülünce ve araştırma yapılınca kitap hakkında daha net düşünceler elde edileceğini düşünüyorum. O yüzden bu incelemeye aklıma geldikçe düşüncelerimi eklerim.
·
130 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.