şəxsi inkişaf kitablarından daha artığı
Xəşbəxt olmaq bir incəsənətdirsə,ancaq həqiqi sənətçilər bunu bacara bilərlər.Bertrand Russel XX əsrin ən böyük filosoflarından biri sayılır.B.Russel kainatda tək yaxşılığın xoşbəxtlik olduğu qənayətinə gələrkən bunu təbiki ,hedonizm fəlsəfəsi ilə bağlı olduğunu demək istəmirdi.
Kitabda heç sevmədiyim cəhət içədönüklüyün insana bədbəxtlik gətirməsi ilə bağlı yazılanlardır.
İngilis dilində introvert(içedönük) adlı bir söz var.Yəni teatra,konsertə,kofe içməyə tək gedən,özü ilə vaxt keçirməyi sevən,sosial olmayan.
Çox introvert insan tanıyıram özləri ilə barışıq və xoşbəxtdirlər.
İslamda da inzivaiyə çəkilmək ,yəni sosial həyatdan uzaqlaşaraq yalnız qalmaq haqqında anlayış vardır.Uzaq şərq fəlsəfəsində də, meditasiyalarda, yoqada da öz ruhuna enəbilmək,insanın özü ilə üzləşməsi,şəfalanması vardır.
İnsanın öz içinə qapanması,özü ilə tək qalması bəzən dərmandır.
Yazara görə içədönük olanlar bir fəlsəfədən mədət umanlardırlar,və bədbəxtliklərinin əsl səbəbi də odur.
Bədbəxlikdən niyə qorxarıq ki?
Ya da bir şeyi nəyə əsasən xoşbəxtlik və bədbəxtlik olaraq iki sinifə ayırarıq ki?
Bir medalın iki üzü olduğu kimi,həyatın da iki üzü vardır.
Niyə bədbəxtlik və bədbəxt olma istəyi ayıblanmalı bir şey olsun ki?
Bəlkə insan bədbəxt ikən xoşbəxt olduğuna nəzərən daha artıq özüdür,daha artıq faydalıdır?
Kitabda ən sevdiyim hissə qəbullanma bölümü idi.Bu stoa fəlsəfəsində də vardır.
Kendinize her gün en azından bir acı gerçeği kabul ettirin,göreceksiniz ki,bu izcilerin her gün iyi bir harekette bulunmaları kadar yararlıdır.
Məncə ,hər birimiz xoşbəxtliyi içimizdə axtarmalıyıq.
Köklərimizə dönməli və şəfalanmalıyıq
#mutlulukiçimizdedir
·
121 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.