Kitabın çok sevdiğim iki yanı oldu. İlki uzun betimlemelerle sıkmadan başlamasıydı, ikincisi ise karakterle oldukça benzer yanlarımız olmasıydı. Örnek vermem gerekirse: gözlük kullanmaktan ikimizinde nefret etmesi fakat bazen iyi yönlerini görmemiz, konuşurken birden gözümüzün dalması fakat ağzımızın hâlâ hareket etmeye devam etmesi, kitaplar hakkındaki düşüncelerimiz, yaşamımızın her anında kendimizi iyi bir kız olmaya zorlamamız, annemizle aramızda olan ilişkimiz, bencillik seviyemiz… gibi bir sürü daha sayamayacağım benzerlikler vardı.
Okumaya daha başlar başlamaz “kendimi okuyorum sanki” diye düşündüm. Karakterin kendinde farkına vardığı şeyleri okuyunca aslında benimde ne kadar eksik, kusurlu yönlerim varmış diye aydınlanma yaşadım.
Ayrıca bahsetmek istediğim son şey; karakterin “baba” diye serzenişte bulunduğu kısımda uzun zamandır konuşmadığım babam beni arıyordu. Benim için nasıl bir şok olduğunu tahmin edebiliyorsunuzdur.
Yalnız olanlara;
·
66 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.