Oğuz Atay ile tanışmam bu kitapla oldu, iyi ki de oldu. Uzun zamandır bunu bekliyordum... Güzel bir esere denk gelmeyi. Eser tiyatro türünde. Hareketlerden duvarda asılı tablolara kadar her şey ayrıntılı anlatılmış, isminden de anlayacağınız gibi oyunlarla bağını fazla abartan karakterlerimiz var, artık oyunlardan ibaret olanlar. Artık evde dahi tiyatro oynuyorlar o derece. Tüm bu silsile içinde Cemile'ye çok üzüldüm. Babaanne karakteri de renk katmış çok hoştu. Coşkun'a gelirsek başrolümüz. Oğuz Atay onu öyle bir yazmış ki, "mübarek ne yazmış be" diye şaşırarak okudum. Karaktere hem sinir oldum, hem üzüldüm. Yalnız bunları hissedebilmemi sağlayan bir kitap kesinlikle on puanı hakediyordur.
"Ben bu oyunda yokum. İnsanların oyunlarla uğraşacak vakti yok" gibi cümleler çok hoşuma gitti. Yapılan eleştiriler de yerindeydi. Kesinlikle okunur.
# ya ben korkuyu beklerken' i okumuşum zamanında unutmuşum ,sonra da diyorum Oğuz Atay'la bu kitapta tanıştım.
·
121 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.