“Bir şeyin sihirli olmaması, içinde sihir barındırmadığı anlamına gelmez…” cümlesi tüm çarpıcılığıyla beni büyülerken bir yandan ‘söz büyüdür’ Hadisi Şerifi zihnimde yankılanmakta.
Endişe Ağacı (Worry Tree) adlı, Marianne Musgrove’a ait bir eserle birlikteyiz. Altın Kitaplar +8 yaş.
Marianne Musgrove 9-12 Yaş, çocuk, gençler için öykü ve roman kategorilerinde eserler yazmıştır. İngiltere kralı VIII. Henry’nin kütüphane müdürünün soyundan geldiği bilgisine rastladım. Neden bu durumu vurguladım çünkü batıda soylu olmamak vebalı olmakla eşdeğer bir durum/du?
Musgrove ilk romanını on bir yaşında yazmış ama yayınlanmamış. Okuyanlar tarafından takdir gördüğü belirtiliyor. Soylu aile çevresi durumu desteklemiş de olabilir.
Endişe Ağacı, yayınlanmış ilk romanı Musgrove’un. “Aile Terapistleri Ödülü” ödülü alan bu eserin “İşyerindeki sorunlarınızı eve taşımayın eve girerken kapıdaki askıya asın” kişisel gelişim tekniğinden yola çıkılarak yazıldığını tahmin ediyorum. Bu ödülü almasını formatı gereği anlamlı değil gerekli buldum.
Çocukları yakından tanıyan herkes bilir ki bazılarını bildiğimiz bazen de hiç haberimiz olmayan küçük veya büyük endişeleri, kaygıları ve sorunları olur. Kimi çocuk bunlarla baş etme yolunu bulurken kimileri de bu duygularıyla nasıl başa çıkacağını ancak yardım alarak bulabilir. Bu eserin ana karakteri olan Juliet’in çevresinde karşılaştığı olaylar üzerinden olumsuz duygu ve düşünceleriyle başa çıkma macerası konu ediliyor. Çocukların biz yetişkinlerden çok da farklı olmayan onları mutsuz eden duygu ve düşünleriyle baş etmeleri için yazılmış bir kitap olsa da eser sadece çocuklara hitap etmiyor. Ebeveynler ve eğitimciler mutlaka!
Juliet’in temelde yatan sorunu, çevresinde olan bitene aşırı duyarlı olup sorumluluk duygusu yüksek bir çocuk olması. Julıet! sorumluluk duygusu çevresi tarafından sömürülen herkes gibi seni çok iyi anlıyorum bebeğim.
Juliet, günün birinde yeni odasının eski duvar kâğıdı yırtılınca altından çıkan bir ağaç resmini fark edecektir. Evleri Gregson Caddesi 23 Numara birçok neslin bu evde yaşadığı bir mekândır. Anlıyoruz ki bu ağaç resmi büyük büyük büyükannesinin endişelerini aktarmak için çizdiği bir resimdir. Muhtemel ki Julıet bu büyüüük annenin endişe genlerini almış. Genetik kaderdir.
Kitabın adı gibi konuları ele alış şekli beni biraz endişeye sevk etti.. Şimdi ben de bu endişelerimi bir ağacım olmadığı için size aktaracağım.
Endişe ağacının her dalında bir hayvan yaşamaktadır ve her birinin değişik duyguları dinleme görevi vardır. Bunlar hangi hayvan ve görevleri ne derseniz ki dersiniz, bunun için eseri alıp okumalısınız. Ben konunun farklı bir boyutuna değinmek istiyorum.
Çocuklara sorunlarıyla baş etme yolları öğretilirken veya onlara rehberlik ederken hiçbir gücü elinde bulundurmayan cansız herhangi bir varlığa veya nesneye duygularını aktarıp çözüm bulmaya yönlendirmek ve çocuğun bu durumdan çözüm beklemesi ne kadar doğrudur?
Eserin aldığı terapi ödülünden belli olduğu üzere kitabın konusu bir terapi tekniğini hikâyeleştirmek olabilir. Bu teknik kişi veya kişilerde bir süre geçici rahatlamayı sağlayabilir fakat kalıcı çözüm için yazarın, karakterin kişiliğini güçlendirecek farklı yöntem ve teknikler de araması gerekmez miydi?
Eserin sonundaysa okulun zorba çocuğu Hugh’a karşı Julıet ve iki kız arkadaşı ellerindeki bilmediğim fakat film veya kitap karakteri olarak anladığım bez bebeklerle onu korkutmaları ve kaçırmaları ne kadar gerçekçiydi?
Siz düşünürken ben de size bir müjde vereyim ister misiniz?
Hayıflanmayın hepimizin bir endişe ağacı var aslında. Üstelik oraya buraya çizmemize gerek olmayan, her daim yanı başımızda, her seslendiğimizde onu hissedebileceğimiz hem de sınırsız ve sonsuz güçleri olan bir ağaç(!). Batı düşüncesine ait eserlerde Paganist ve Antik Yunan kaynaklı her işe bakan ayrı tanrı düşüncesinin bir benzeri sembolleştirmenin çocuk kitaplarında yer bulmasını normal ve anlamlı buluyorum. ‘Biz’ diye tanımlayacağımız okuyucular bu eserleri okurken çocuklarına bu konuyu detaylandırmalı ve bizim, her konuyla ilgilenen bir ve tek varlığın bilgisi verilmelidir. Çocukların zihni somut dönemindeyken bu metaforlardan beslenilebilir fakat masum olmadığını da belirtmek isterim.
Günün sonunda yatağa girdiğimizde hepimizin ve çocuklarımızın bitkin düşüren, sanki göğsümüzde biri oturuyor hissi veren endişe ve kaygıları oluyor. Bu durumda loş bir ortamda çocuğunuzun yatağında yanına uzanın, onunla konuşun, eleştirmeden, yargılamadan duygularını boşaltmasına izin verin. Bir anne ve babanın verdiği güveni hangi ağaç resmi, hangi vombat, köpek, tavşan, keçi, tavus kuşu, ördek, ağaç kovuğu verebilir. Alın işte hayvanların isimlerini de söylettiniz bana. Bu hayvanlar neye göre seçilmiş bulamadım. Bilen yazarsa sevinirim.
Bir ağacın dallarındaki hayvanlara duygu aktarımı yapmak, batının insani değerlerini yitirerek bireyselleştiği, Marks’ın ifade ettiği üzere kendine ve topluma yabancılaştığı bir kültürde sorun ve endişelerini ağaca, taşa, suya anlatması gayet makul ve anlaşılır bir durumdur. Biz de öyle midir?
Kitabı övelim derken yine gömdük zannedersem. Ne yapalım, ‘#SöylemezsemOlmaz.’
#eğitimci #sümeyyeözerdoğan #ebeveyn #kitap #book #kitapönerisi #instabook #bookstagram #endişeağacı #mariannemusgrove #faydalıkitaplar #1000kitap
·
145 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
