Can Yayınları’nın kısa klasiklerinden biri, Yürümek. Kitabın içeriğinde üç adet deneme bulunuyor ve bu üç deneme de yürümenin fiziksel faydalarından ziyade, fikri boyutuyla ele alınıyor. Fikri boyutta yürümek nasıl mı olur? Gerçekten de kitapta eylem olarak yürümek, aslında çok daha geniş ve farklı bir boyut kazanıyor. Yazarın doğaya olan düşkünlüğü, yürüme tutkusu ve aynı zamanda yaşadığı dönemdeki gelişmelere olan duyarlılığı birleşince kitapta olağanüstü bir sentez oluşuyor.
Yazarın bize söylemek istediği bazı şeyler var:
“Bizler en kısa yürüyüşe bile ölümsüz bir macera yaşama hevesiyle, asla geri dönmemecesine atılmalıyız.”
“Emeğin nasırlı ellerinden ve güneş yanığı yüzünden uzakta, tüm gün yatakta yatıp kendini arınmış sanmak düpedüz kendini aldatmaktır.”
“Günümüzde evler inşa eden, ormanları ve koca koca ağaçları kesip biçen insanların ilerleme adını verdikleri bu şeyler manzarayı düpedüz çirkinleştiriyor ve onu günden güne daha yavan ve değersiz hale getiriyor.”
“Doğru bir yol illa ki var ama özensizliğimiz ve ahmaklığımızdan dolayı yanlış yolu tercih etmeye pek yatkın oluyoruz.”
Bana kalırsa kitabın en güzel alıntısı ise yazarın kış mevsimine dair yaptığı şu tanımlamaydı:
“Kışın daha içe dönük bir yaşam süreriz. Kalplerimiz, pencereleri ve kapıları yarısına kadar kara gömülü olsa da, bacasından keyifli bir duman tüten kır evleri kadar sıcak ve şendir.”
Kış mevsimine dair yapılabilecek en iyi tanımlama bence bu olabilir. Ve bu tanımlama aynı zamanda kitaba da çok uygun. Çünkü deyim yerindeyse soğuk bir konudan bahsederken nasıl sıcacık cümleler kurulabildiğini bizlere gösteriyor. Keyifli okumalar dilerim.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.