İnsanlar birbirlerinde en fazla neye hayranlık duyarlar?İnceleme
Özveri nedir?
TDK'ye göre "Bir amaç uğruna veya gerçekleştirilmesi istenen herhangi bir şey için kendi çıkarlarından vazgeçme, fedakârlık"tır.
Mark Twain ' e göre ise böyle bir kelimenin sözlüklerde yer almasına gerek yoktur.Çünkü bu gerçek bir olgu değildir.İnsanlar kararlarını kendi iç ferahlıkları doğrultusunda verirler.Tabiki başkaları düşünülür bu hareket sürecinde ama öncelik kendi iyilikleridir.
Ben de yazarın düşünceleriyle benzer bir doğrultuda zaman zaman şu soruları kendime sorarım: "Bizi hiçbir çıkarı olmadan seven insanlar var mıdır?
Karşılıksız sevgi gerçek midir?"
Sorularıma çürütemediğim bir örnek bulamadım henüz.
Yaşlı adam ve genç adam arasında diyalog şeklinde verilen bu eser bilimsel bir dilden uzak yazılmıştır.Akıcılığı ve dilin sadeliği sayesinde rahatça okunabilecek bir kitaptır.Fakat yapısal özellikler kitabı okurken bir tık rahatsız olacağınız gerçeğini değiştirmez.
Çünkü kitabın başlarından itibaren insan zihninin bir makine olduğunu,ana sistemin herkeste aynı olduğunu fakat niteliksel olarak birtakım farklılıklar olabileceğini bu durumda aslında erdemli olmanın veya diğer güzel hasletlerin övünemeyeceğimiz şeyler olduğunu kabul ettirmeye çalışan bir yaşlı adamımız var.Kabul ettirmek doğru bir fiil mi emin olamadım çünkü yaşlı adama göre kendi düşünceleri çok doğru ve kabul edilmeye ihtiyacı yok biz ise ahlaklı olduğumuz gafletinden uyanmalıyız.
Yaşlı adama tam olarak katılıyorum diyemem,bunu istemiyorum ama açıklamaları mantıktan uzaktı da diyemem ＞﹏＜
En fedakar görünen kişilerin davranışlarında bile maddi olmasa da manevi olarak onu iyi hissettirecek bir şeyler vardı.Karşılıksız sevgi diyince ilk akla gelen anne sevgisini dahi bu yolla açıklayabildi.
"Genç Adam: Anne sevgisinin ulvi ve merhametli tutkusunu bile kabul etmiyorsun öyle mi?
Yaşlı Adam: Hayır, bu yasanın mutlak kölesidir o. Anne, çocuğunu giydirmek için kendisi çıplak kalacaktır; çocuğu yemek yiyebilsin diye kendisi aç kalacaktır; o acı çekmesin diye kendisi eziyet çeker; o yaşayabilsin diye canını verir. Bu fedakarlıklarda bulunmaktan capcanlı bir haz alır. İşte o ödül için yapar bunları - o şahsi onay, o ferahlık, o huzur, o rahatlık için. Aynı ödemeyi alabilecek olsa, bunları senin çocuğun için de yapardı."
Mark Twain ' e göre ise böyle bir kelimenin sözlüklerde yer almasına gerek yoktur.Çünkü bu gerçek bir olgu değildir.İnsanlar kararlarını kendi iç ferahlıkları doğrultusunda verirler.Tabiki başkaları düşünülür bu hareket sürecinde ama öncelik kendi iyilikleridir.
Ben de yazarın düşünceleriyle benzer bir doğrultuda zaman zaman şu soruları kendime sorarım: "Bizi hiçbir çıkarı olmadan seven insanlar var mıdır?
Karşılıksız sevgi gerçek midir?"
Sorularıma çürütemediğim bir örnek bulamadım henüz.
Yaşlı adam ve genç adam arasında diyalog şeklinde verilen bu eser bilimsel bir dilden uzak yazılmıştır.Akıcılığı ve dilin sadeliği sayesinde rahatça okunabilecek bir kitaptır.Fakat yapısal özellikler kitabı okurken bir tık rahatsız olacağınız gerçeğini değiştirmez.
Çünkü kitabın başlarından itibaren insan zihninin bir makine olduğunu,ana sistemin herkeste aynı olduğunu fakat niteliksel olarak birtakım farklılıklar olabileceğini bu durumda aslında erdemli olmanın veya diğer güzel hasletlerin övünemeyeceğimiz şeyler olduğunu kabul ettirmeye çalışan bir yaşlı adamımız var.Kabul ettirmek doğru bir fiil mi emin olamadım çünkü yaşlı adama göre kendi düşünceleri çok doğru ve kabul edilmeye ihtiyacı yok biz ise ahlaklı olduğumuz gafletinden uyanmalıyız.
Yaşlı adama tam olarak katılıyorum diyemem,bunu istemiyorum ama açıklamaları mantıktan uzaktı da diyemem ＞﹏＜
En fedakar görünen kişilerin davranışlarında bile maddi olmasa da manevi olarak onu iyi hissettirecek bir şeyler vardı.Karşılıksız sevgi diyince ilk akla gelen anne sevgisini dahi bu yolla açıklayabildi.
"Genç Adam: Anne sevgisinin ulvi ve merhametli tutkusunu bile kabul etmiyorsun öyle mi?
Yaşlı Adam: Hayır, bu yasanın mutlak kölesidir o. Anne, çocuğunu giydirmek için kendisi çıplak kalacaktır; çocuğu yemek yiyebilsin diye kendisi aç kalacaktır; o acı çekmesin diye kendisi eziyet çeker; o yaşayabilsin diye canını verir. Bu fedakarlıklarda bulunmaktan capcanlı bir haz alır. İşte o ödül için yapar bunları - o şahsi onay, o ferahlık, o huzur, o rahatlık için. Aynı ödemeyi alabilecek olsa, bunları senin çocuğun için de yapardı."··
666 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.