Kapak fotoğrafına uzun uzadıya baktım. Acaba bu kapak fotoğrafında tam olarak ne gibi mesajlar vermek istemiş Emile Zola... Anladığım kadarıyla yaşlı bir kadın portresi barındırmakta; üzgün, yorgun ve gözlerinde süzülen gözyaşı tanecikleri
Ölüm gerçek,ölüm döşeği tabu, cenaze ortak, yas bireysel... Peki ölüm herkesi eşitler mi? Kitap 47 sayfalık beş öyküden oluşmaktadır. Sırasıyla; aristokrat, burjuva, esnaf, köylü ve işci aile. Her gruptan gerçekleşen bir ölümü ele almaktadır. Ölüm döşeğinde kişinin yaşadığı duyguları, yalnızlığı diğer taraftan da etrafındaki insanların takındığı tavrı kısa ama çarpıcı bir dille ifade edilmiş. Evet hayat şartları farklı olsa da ölüme yaklaştığında yaşadığın duygularının ne kadar benzer olduğu, kişinin son nefesini "yalnız" bir şekilde vermesi fazlasıyla yaralayıcı. Ölüm sonrasında geride kalanların herhangi bir yas süreci içine girmemeleri, hayatlarına kaldıkları yerde çok rahat bir şekilde devam etmeleri ise içimi cız etmedi değil. Yazarımız duyguları genelde çıkar ilişkisi üzerinde yansıtmaya çalışmış. Keskin,net ve ürkütücü. Son olarak da şunu belirtmek istiyorum: İnsanoğlu öleceğini hissettiği halde bir türlü dünya malından kendini soyutlayamıyor, hayallerini erteliyor ve an'ı yaşayamıyor. Sonrasında ise hiç yaşamamış gibi dünyadan silinip gidiyor. Ne acı...
İnce bir kitap ama okuduğunuz zaman bırakacağı etki büyük. Herkesin kendinden, hayatından birşeyler bulabileceği bir yapıt.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.