MOMO-kitap yorumuEdebiyat
Momo ortaokul, lisede okumamız için edebiyat hocalarımızın zorunlu tuttuğu kitaplar arasındaydı. O dönemler hep fantastik, distopya, genç kurgu tarzı okuduğum için Momo dikkatimi çekmemişti ve okumamıştım. Uzun zaman sonra hemen hemen herkesin okuduğu popüler, ders veren bir kitap olduğu için okuma zamanımın geldiğine karar verdim.
Konusundan baheserdem;
Momo, kimsesiz, fakir, antik tiyatroda kendi başına ve arkadaşlarıyla (ordaki fakir halk) yaşayan küçük bir kızdır. Momo’nun insanları sabırla dinleyip sorunlarını kendi kendilerine çözmelerini sağlamam gibi bir çok güzel huyu vardır. Bu mutlu halkın yaşadığı güzel kasabaya bir gün insanların zamanlarını çalan duman adamlar gelir. İnsanların zamanlarını çalıp onlara zaman tasarrufu yaptıklarını sandırırlar ve insanlar yavaş yavaş her şeyden daha az keyif almaya, robotlaşmaya başlar. Bu durumu çözmek ve halkını kurtarmak ise garip bir rastlantı ve tanışıklık sonucu Momo’ya kalır.
Konusundan dolayı ve ders verme özelliğiyle bilinmesinden dolayı çok fazla çocuk kitabı olduğunu düşünmemiştim ancak yanılmışım. Gerçek bir çocuk kitabıydı bence. Yine gizli bahçedeki gibi aslında yetişkinlere yönelik bir çocuk kitabıyla karşılaşma umudum vardı. Momo gerek yazarımızın anlatım diliyle, gerek baskıdaki resimlerle tam bir çocuk kitabıydı.
Yazarın dili aşırı düz, sade, basit, çocukça bir dildi. Hiçbir zorlama yoktu. O kadar kolay okuyor ki 2 günde bitirdim.
Karakterlerin abartıla abartıla anlatılması, onlara verilen çocukça abartılı özellikler kitabı biraz öyküleştirmiş gibi geldi.
Momo karakterimi hiç ama hiç sevemedim. Fazla abartı doğrucu karakterlerden gibi geldi. Masallardaki en doğru kişiymiş gibiydi (ki öyle).
Aynı şekilde kitapta sevdiğim, ısındığım bir karakter olmadı. Belki Gigi’yi diğerlerine göre daha çok sevdim diyebilirim çünkü eğlenceli bir karakterdi.
Kurgu çoğu yerde sanki değiştirilmiş, yazar sonuna karar veremiyormuş da bir anda n3 yapsam diye kurguda değişiklikler yapmaya başlamış gibi geldi nedense. Her sayfada yeni bir bilgiden dolayı kurguyu yazarken kurduğunu düşündüm. Sürekli duman adamlar ve hora usta arasında yeni bir olay, bilgi çıkıyordu. Yazarın kurguyu bize zar zor anlatmaya çalışması da beni sıktı, anlamadığım yerler oldu( sallamadım daha doğrusu) Konusu çok hoşuma gitmedi. Bazı yerler çok anlamsız ve gereksiz fantastik, gereksiz masalımsıydı.
Zaman konusunda ve insanlar hakkında ders içeren çok fazla şey vardı ama bu beni çok da etkilemedi. Zaman tasarrufu kısmı güzeldi ama daha çok üstünde durulabilirdi. Tam yetişkinlere yönelik mi derken tekrar masala yöneliyor ve ders verici içeriğe bir daha değinmiyor (ya da az etkileyici olmadan değiniyor).
Olaylar bir süre sonra sürekli tekrara düşüyor gibi geldi. Her ne kadar akıcı bir dili olsa da, aşırı hızlı okunabilse de biraz insanı sıkıyor bu durum.
Masalımsı gözle bakıldığında kendini okutturan bir eser. Çok fazla bir şey beklememek lazım bence çünkü benim beklentim çok yüksekti ve o kadar da umduğum gibi bulmadım. Yazar biraz daha yetişkinlere de hitap eder tarzda yazabilirmiş.
·
83 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.