İnsanlar aslında gerçekten ölmek istemezler. Onları kötü hissettiren şeyleri öldürmek isterler.
*SPOILER*
Nora, bir gün ölmek istediğine karar verir. Yaşamak için bir sebebi olmadığına. Tam bu sırada Gece Yarısı Kütüphanesinde bulur kendini. Burada istediği hayatı seçebilir. Yapmadığı için pişman olduğu şeyleri yaptığı hayatlar vardır. Paralel evrenler. Yaşamadığı için pişman olduğu hayatlara gitmeye başlar. Ama hepsinin sonu da hayal kırıklığıyla biter. Ve aslında yaşadığı pişmanlıkların başkalarının hayalleri olduğunu görür. Bazen pişman olduğumuz şeyler, etrafımızdakilerin bize hissettikleri duygularla alakalıdır. En sonunda kendi istediğini düşündüğü bir hayat bulur. Bu hayata geldiğinde, aslında kök yaşamında neyin eksik olduğunu anlar. Sevgi. Aslında bazı mutsuzlukların sebebi bu değilimdir? Küçükken bize verilmeyen sevgi, olduğumuz gibi kabullenememe, zevk aldığımız şeylerin kısıtlanmaya çalışılması, bizi biz yapan şeyleri bırakıp "normal" biri olmamız istenir. Nora o hayatta kalmak ister, ama olmaz. Çünkü o oraya ait değildir. Kendi emekleriyle gelmemiştir. En sonunda kütüphaneye geri ışınlanır. Ama kütüphane yok oluyordur. Kütüphane yok olmaya başlarken Nora bir şeyi fark eder: aslında yaşamak istiyordur. Kendi gerçek hayatını. Ve son şansını da orada kullanır. Hayatı o kadar iğrençken bile güzellikleri fark etmeye başlar. Hayat, bütün boktan durumlara rağmen güzeldir. Kendi hayatımızı yaşamamız gerekir. Bizim için en hayırlı yol bu değilse, neden bize başka bir yol verilmemiştir? Ama genede insan düşünmeden duramıyor. Şahsen yani. Mesela kendime yorumlayacak olursam eğer: eskiden hayatımda olan değerli biri şuan hâlâ hayatımda olsaydı, bana eskisi gibi değerli hissettiren kişi, beni, hayatında benim onu koyduğum yere koysaydı şuan nolurdu? Yada eğer paralel evrenler gerçekse, böyle olduğumuz bir evrede mutlumuydum? İnsanın kafasına saçma düşünceler gelebiliyor okurken. Ama yine de bazı şeyleri hayal etmesi bile güzel..
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.