Kuşlar gibi hafif, rüzgârın yâri olma hevesindeyiz aslında. Daha hızlı olmayı, her şeye hükmetmeye çalışmayı, bu hevesin yanlış yorumlanmasıyla oluştuğunu düşünüyorum.
Ve mutlu olamıyoruz. Mutluluğun ne olduğu üzerinde sayısız düşünce üretiyor; ancak mutlu olamıyoruz. Oysa kuş için mutluluk; çoğu zaman rüzgârla oynamak, dostlarla dinlendirici bir banyo yapmak, güneşin tadını çıkarmak olabiliyor. Sistemsel şekilde dolaşıyor, buluyor, yiyor, ürüyor, yeniden çiçeklenebilmek adına gizleniyor ve sırra kadem basıyor. İnsanlar ise sürekli mutluluğun ne olduğunu arıyor. İlerisini düşünüyor, birazdan yaşayıp yaşamayacağını bilmeden. Ya da sistemsel olarak ölümü düşünüp yok ederek, hızlı olarak ölümsüzlüğe ulaşacağını sanıyor. Düğmelere basarak ölümün felsefesini yaptığını sanıyor. Öyle hızlı yapıyor ki bunu mutluluk yanında olsa da elleriyle ördüğü duvara gaza ve direksiyona hâkim olamayanlar gibi çarpıyor.
Doğamızı betonlara hapsederek, toprağa basmadan günü bitirerek, tohumları avcumuzda öpmeyerek günü kapattığımız sürece ölümsüzlüğe ulaştığımızı sanıp yok olacağız.
Kuşlar da Gitti eserini okurken oflayıp pufladığımı hatırlıyorum. Kısa bir sürede nasıl da yüzlerce binlerce kuşu yok ettik. Diyenler olacaktır “ E doğada da yok oluş var!”. Elbette var. Bilim, doğada beş kez yok oluş olduğu bizlere aktarmış. Ancak söyle de bir ayrıntı var: Bu yok oluş kısa sürelerde değil, yavaş yavaş, yeniden çiçeklenmeye imkân verecek şekilde olmuş. Oysa şu anki yok oluş öylesine hızlı ki… ve öylesine insan eliyle…
Kuşların güzelliklerden ibaret olduğunu düşünürdüm daha önceleri. Bizi gülümsetmek için dünyada olduklarını… Ne bencilce bir düşünce değil mi?
Elbette bizi iyi geliyor sesleri, güzellikleri… Ancak var olma boyutları çok daha geniş. Bu kitap bu fikri pekiştirdi bende.
Ve şimdi diyorum ki: Avcumuzda minik bir kuş var. Ya onu sıkarak hızla öldüreceğiz ya da uçmasına izin verip özgürlüğü tadacağız. Her şey bizim elimizde!
·
269 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.