Sabahattin Ali’nin tasvirleri öylesine hayatın içinden o kadar güzeldir ki okurken orada o zamanda yaşayanlardan biri gibi hissettirir. Hem tasvirlerinin mükemmelliği öğle sonunda içilen acı kahve gibi zevk verir hem de karakterlerin bir sözü bir üzüntüsü Yeşilçam filmleri gibi boğazını düğümler okuyanın hatta ağlatır bile.
Keşke bu karakterle arkadaş olsaydım keşke onu teselli edebilseydim dersiniz.
Yaşadığımız zaman öylesine yabani bir çağ ki insanlar birbirine uzak kimsenin yakınındaki bir akrabasına bile böyle hissedeceğini sanmıyorum. Ama sabahattin Ali sanki eski bir dünyada insanların yabancı değil de dost olduğu bir dünyada karakterlerle birlikte onun acısına üzüntüsüne ortak ediyor bizi.
Henüz okumadığım bir ya da iki kitabı kaldı ve onları okumaya korkuyorum bitecek ve başka bir şey kalmayacak diye. Keşke daha uzun ömrü olsaydı ve daha çok yazsaydı diyorum. Karakterlere üzüldüğüm gibi bir de yazara üzülüyorum. Ruhu şad olsun.
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.