Klasikleri okumaya devam ediyorum. Edebiyat tarihinin belki de en tembel kahramanıyla tanışmaktan fazlasıyla memnun oldum.
"Oblomov zekaca kimseden aşağı değildi. Tertemiz, billur gibi bir ruhu vardı. Asıl heyecanları olan bir insandı ama hiçbir şey yapmadı. Hayatını boşa harcadı." alıntısı kitabın özeti.
Oblomovluk kavramını ilk kez Tutunamayanlar romanında gördüm. Oğuz Atay Oblomov'a çok atıfta bulunuyordu. Belki de Oblomov'un da bir rus tutunamayanı olduğunu düşünmüştür.
Oblomov'un bence en önemli özelliği her şartta iyi bir insan olarak kalabilmesi. Ne olursa olsun onun iyi niyeti hep yerinde kaldı. Etrafındaki insanları ona bağlayan en önemli sebep de onun bu kadar iyi bir insan olması. Yoksa bu tembellikle hayatta kalmak zor...
Kitapta yazar da Oblomov'un tekdüze hayatı gibi ani iniş çıkışları olmayacak şekilde kurgulamış. Kitapta herşey çok olağanmış gibi anlatılıyor. Sevinçler, mutluluklar, pişmanlıklar, hileler sanki çok doğal olaylarmış gibi anlatılmış. Coşkulu bir anlatım tercih edilmemiş ki bu da baş kahramanın hayatına çok uygun bir anlatım tarzı.
Kitabın son bölümlerinde hayat, evlilik, aşk gibi konular sorgulanmış. Bu bölümdeki değerlendirmeler dikkate değer diye düşünüyorum.
·
1 +1'leme
·57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.