Alamut’un 1957 baskısı üzerine kendisinden bir yorum istenince yaşlı Bartol meraklı okurlarına şöyle hitap etmiştir:
Alamut okuru bir tek hususu kesinlikle fark edecektir. Hasan’ın kullandığı yöntemler ne derece korkunç, insanlık dışı, alçakça olsa da, onun bu türden davranışlarına maruz kalan kişiler temel insani değerlerini zerre kadar yitirmezler. Fedailerin dayanışması asla bitmez. Aralarında tıpkı bahçelerdeki kızlar arasında olduğu gibi sağlam bir dostluk bağı oluşur. İbni Tahir ve arkadaşları gerçeği öğrenme isteğiyle yanıp tutuşmaktadırlar. Ama İbni Tahir sonunda en çok inanıp güvendiği adam tarafından kandırıldığını öğrendiğinde dahi Meryem’in kendisine olan aşkının bir aldatmaca olduğunu fark ettiği andaki kadar üzülmez. Ve nihayetinde tüm gaddarlığına karşın Hasan evrende tek başına olduğu düşüncesini yüreğinde hissetmenin neden olduğu mutsuzlukla kıvranmaktadır. Eğer biri yazarın Alamut’a yedirdiği manayı, arka planında yatan duyguyu anlamak isterse ona şöyle demek isterim. “Dostum! Kardeşim! İnsanı dostluğun gücü kadar kahramanlaştıran başka bir şey var mıdır? Yüreğimize aşktan, sevgiden daha fazla işleyen bir şey bulabilir misin? Ve hakikat kadar övgüye layık başka lir kavram var mıdır?”
Sayfa-606
Keyifli okumalar :)
·
80 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.