Kendi yüreğin yıktı yere seni, Kendi iyiliğine kurban gittin. Bir aşkın peşinden koştun belki de, Ama sonunda kendi kendini yittin.
Bir çiçek gibi açtın, solsun diye değil, Bir kuş gibi uçtun, düşsün diye değil. Ama sonunda kendi yüreğin yıktı seni, Kendi iyiliğine kurban gittin.
Bir rüzgar esti, savurdu seni, Bir dalga geldi, sürükledi seni. Ama sonunda kendi yüreğin yıktı seni, Kendi iyiliğine kurban gittin.
Ve belki de bu, en acı gerçek, Kendi yüreğimiz yıkar bizi en çok. Kendi iyiliğimize kurban gideriz, Ve sonunda kendi kendimizi yitiririz.