Coelho'nun bu kitabı bana çok farklı geldi. Hem anlatım tarzıyla hem de yazım şekliyle. Bir kişinin hikayesi bu sefer başka ağızlardan aktarılıyor. Kitabı okurken öldükten sonra çevremdeki insanlar acaba benim için ne söyler neler anlatır diye düşünmedim değil. Hala da aklımda. Acaba ölmeden önce gerçekten böyle bir şey yapsam mı? Gerçi çok samimi olurlar mı bilemedim. Neyse kitaba dönelim...
Yaşamımız boyunca sıkıldığımız, bunaldığımız ve arayış içinde olduğumuz zamanlar olmuştur. Genelikle hayatımızda farklılıklara pek yer yoktur. Alışkanlıklarımızı bozmak istemeyiz, sıradanlığın ve geçim derdinin kısaca hayatın içine hapsolmuşuzdur. Bu kitapta ise artık sınırlarını aşan bir kadının hayat hikayesi ve yaptıkları anlatılmış. Kendi sınırını aşmakla da kalmamış başkalarına da yardımcı olmayı seçmiştir. Peki insanoğu, bireysel olarak farklılığa açık olsa da toplum olarak farklılığa açık mıdır? Özellikle bu farklılık bir kadın tarafından sergileniyorsa... Kitabın içerisinde çok güzel bir cümle var. Bu yaptıklarını eskiden yapmış olsaydın bizi ya asarlardı ya da yakarlardı diyor. Bence bu cümle çok şey ifade ediyor.
Kahramanımız aradığını içsel huzuru sonunda bulmuş. Peki biz kendi içimizde bu içsel huzuru bulmak için ne yapacağız ya da şöyle soruyum harekete geçecek miyiz? Bize göre içsel huzur nedir? Sağlık, para, mutluluk, aşk... bunlar kişiden kişiye değişiklik gösterebilir ve de çoğaltılabilir...
Okurken gözümün önüne kendi yaşadıklarımı getirdim. Ben de hayatın içinde kısıldığımı fark ettim. Umarım kendimi değiştirebilirim...
Keyifli okumalar...
·
116 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.