Bir kitabı ne kadar beğendiğimizin cevabı ne zaman okuduğumuzla da ciddi alakalı oluyor. Ruh halimizin o satırlara ihtiyacı olup olmadığı veya ne kadar ihtiyacı olduğu, kitabın bize bir pencere açıp açmamasında en büyük etken sanırım.
Velhasılı iyi ki -şimdi, bu günlerde - okumuşum.
Öyle okkalı cümlelerin olduğu, ağır bir kitap değil, fizik-metafizikle alakalı birkaç cümle dışında gayet olağan belki basit cümle kurguları ama hayat da bu değil mi zaten.
Ana fikir itibariyle Simyacı kitabını çağrıştırdı.
Hayatlarımıza sakince tekrar bakıp, sımsıkı sarılacağımız umuduyla diyeyim.
Ha bir de, kitabı kapatınca içimden söylemeye başladığım şu şarkıyı kitaba ve bu kitabın okurlarına hediye etmek istiyorum, içimden kısık sesle söylemiş olsam da dinlerken son ses
youtu.be/1wmBD-zd3UU