Yine elime aldım, ikinci okuyuşum.. Güzel eserlerden. Stefan Zweig betimlemelerini çok seviyorum. Fazlasıyla akıcı ve tabi duyguları geçirmesi ara ara yüksek çıkışları -ki bu çıkışlardan en çok etkilendiklerim alıntılarda- muhteşem idi.
Askerden kaçan bir adamın uzun aradan sonra bir gün o çağırma celbini aldığında karısıyla olan duygu dolu konuşmaları ile karşılaşıyorsunuz. Aslında amaç askerden kaçmak değil tıpkı bizler gibi savaş istemeyen o iki hassas insan arasında vicdan muhasebesi.. İnsanları öldürmek istemediğini söylüyor, ve sistem ise mecbur olduğunu...
Tavsiyemdir okuyunuz...