Ömer Seyfettin'den seçme hikâyeler içeren bu toplama eser, yazarın özellikle çocukluk hatıralarını içeren hikâyelerinde eskimemiş, iyi bir lezzet veriyor.
Genel anlamda bakıldığında Ömer Seyfettin'in edebiyatımız açısından neden önemli olduğunu gösteren bu hikâyeler, günümüzde hikâye yazamayan ya da yazamayan ama yazar adını taşıyabilen nice insan için ana meselenin de ne olduğunu gösteriyor : anlatabilmek, hikâye edebilmek; olayları, meseleleri art arda sıralamak değil, bu sıralanıştan akıp giden hikâyeler çıkarabilmek. Öncelikle anlatabilmek, olaylar arasında bağlar kurabilmek; okurun bu olay akışlarını, bağları önemsemesini sağlamak. Eğer kasıtlı bir kurgu ile üzerine çok da çalışarak elde edilmiş bir kıvamdan söz ediyorsak bu ayrı. Eğer söz konusu olan anlatma coşkusunun ağır bastığı hikâyeler ise, burada doğal bir maharetin iş başında olduğunu düşünmemek de zor. Ömer Seyfettin'in özellikle çocukluk hatıralarında karşımıza çıkan bu doğal, etkileyici, kıvamı oturmuş güzel anlatımı, eskiyememiş bir üslûbun edebiyat için ne denli kıymetli olduğunu gösteriyor. Yüz sene sonra bile bu tadın bozulmamış olması hepimiz için bir sevinme, övünme meselesi olmalı. İşte bu anlamda dahi Ömer Seyfettin gerçekten bir edebiyatçı, bir hikâyeci, bir anlatıcı.
Kitapta türk tarihiyle alâkalı hikâyelerin, mesel tadı içeren hikâyelerin diğer çalışmalara kıyasla daha geride kaldığını söyleyebiliriz. Ancak bu toplama hikâyeleri seçenler yazarın külliyatından farklı eserleri bilerek seçmiş olsalar gerek. Bu anlamda yazarın kalemine daha da aşina olmamızı sağlayan hikâyeler çıkıyor karşımıza.
Çok beğenerek, keyif alarak okudum Ömer Seyfettin'i. Okurken çocukluk hatıralarım da bir yerlerden çıkıp geldiler. Bazı hikâyeleri 40 sene önce okumuş olduğumu hatırladım. O buruk tadı hatırladım, hem tadını hem de hikâyeleri tam anlamıyla unutmamış olduğuma da memnun oldum.
·
457 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.