Her ne kadar fazla duygusal bakmamam; insanları, yaşadıkları hayatı yargılamamam gerektiğini biliyor olsam da kitabı sürekli engel olamadığım bir rahatsızlık hissiyle okudum. Aşkın gözü kördür derler. Bunu her ne kadar bilsem de buna bu kadar net örnekleriyle defalarca şahit olmak ve sevgi gibi saf bir duygunun bu kadar bariz bir şekilde devamlı olarak suistimal edildiğini görmek canımı sıktı.
Douglas'ın kalbinin saf kötülükle mi dolu olduğunu ya da bu hareketlerinin açıklanabilir bir sebebi mi olduğunu düşünürken borderline olabileceğine dair bir yorumla karşılaştım. Belki de öyleydi. Psikoloji alanında yetkinliğim olmadığı için bunu bilemeyeceğim. Kitabın daha başlarında Douglas'ın Wilde'a yaşattıklarını gördükten sonra nasıl bir hayat sürdürdüğü ve hayatının nasıl bir şekilde sonlandığını öğrenmek için hemen internete göz attım. Kitabı bitirdikten sonra daha detaylıca okudum ve Wilde'a yaşattığı onca şeyden sonra- Wilde'ı ölüme götüren süreçte baş aktör olduğunu düşünüyorum- bu kadar sıradan bir hayat ve ölümü haketmediğini düşünüyorum.Yine de belki ben yanılıyorumdur ve "güzel ruha ıstırap gerekir." diyen Wilde haklıdır.
Ama kesinlikle söyleyebilirim ki Wilde'ın insana, duygulara, sanata ve hayata yaptığı betimlemeler ve benzetmeler insanda müthiş bir edebi ve ruhsal haz yaratıyor. İnsanda farklı hisler uyandırmak suretiyle kendini tekrar tekrar okutturan onlarca cümleyle karşılaştım. Gönül rahatlığıyla kurgu dışı kitaplardan sıkılmayan herkese tavsiye ederim.
·
69 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.