Yazarın çocukluk yaralarını, yarattığı 5 yaşındaki Zeze karakteri üzerinden okuyucuya gösterdiği, bununla da kalmayıp, zihninizin derinliğine hapsettiğiniz ve yerini bile unuttuğunuzu zannettiğiniz çocukluk yaralarınızı kucağınıza bırakan kitaptır Şeker Portakalı.
Daha Kitabın ilk sayfalarından itibaren kendisi küçük, kalbi büyük Zeze dikiliverir karşınıza ve ‘ben buradayım, gör beni’ der. Ortak acılarınızın olduğunu anlatır size. Bu sebeptendir ki o anda acılarının karşısında durma isteği sarar benliğinizi. Maruz kaldığı şiddete öfkelenip hesabını sormak istersiniz, en önemlisi de başta ailesi olmak üzere kimse tarafından fark edilmeyen sevgiye aç yüreğine onarana kadar sarılmak. Sizden evvel Portuga yetişir imdadına ve acıyı şevkatle iyileştirmeye koyulur. Zeze’ye umut dolu bir hayatın kapılarını aralamıştır ki işte bundan sonrası yine yıkımdır…
Şeker portakalı kitabı fakirlik ve cahillik kaynaklı acı duygusunun ne kadar evrensel olduğunu bir kez daha gözler önüne sermektedir.
Bilinmelidir ki: Fiziksel olarak uygulanan her türlü şiddet, ruhsal açıdan da bir şiddettir. Şefkatsizlik, çocuğun isteklerini yok saymak, rencide etmek, laf sokmak, küsme davranışı göstermek, surat asmak ve daha nice yanlış tutum da aynı şekilde.
Anne-baba olmamız çocuğumuza her şeyi yapabilme hakkı ve özgürlüğü vermemektedir. Bu gerçeğin idrakine varıp içselleştirdiğimizde dünya sağlıklı insanlarla çevrelenip daha da güzelleşecektir. Atalarımızdan öğrendiğimiz ebeveynliğin yanlış zincirlerini fark edip kırmamız, sağlıklı evlatlar yetiştirip dünyamızı daha da güzelleştirmemiz ümidiyle.
Ve son olarak tüm Zezelerin yaralarından öpüyorum…
·
149 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.