Merhaba, bugün Reşat Nuri Güntekin'in "Acımak" isimli romanı hakkında düşüncelerimi sizinle paylaşmaya geldim.
Bir kasabada öğretmenlik yapan Zehra Hanım'ın hayatına konuk oluyoruz. Zehra mesleğini hakkıyla yapan, disiplinli, idealleri olan, yeri geldiğinde sevimli yeri geldiğinde sert mizaçlı birisidir.
Ruhu birçok duyguyu barındırmasına rağmen acıma duygusunu bilmiyor. Bir gün çalıştığı kasabaya kendi adına bir mektup geliyor. Mektupta yıllardır ailesiyle görüşmeyen Zehra'nın babasının ölüm döşeğinde olduğu ve acil İstanbul'a gelmesi gerektiği yazıyor.
Zehra geçmişinde yaşadığı olaylardan dolayı babasıyla görüşmek istemese de en sonunda İstanbul'a gitmeye karar veriyor. İstanbul'a gittiğinde geçmişte yaşadığı olayların perde arkasındaki gerçeklerini babasının günlüğünden öğreniyor.
Güntekin eserlerindeki Anadolu kavramı bu kitabında da yer almaktaydı. Zehra'nın babasını Anadolu'da görev yaptığı yerleri, bulunduğu yerlerdeki sorunları ve insan ilişkilerini günlükteki yazılardan öğreniyoruz.
Akıcılık açısından ortalama akıcılıkta bir metindi. Eski kelimeler fazlaydı, dipnot şeklinde kelime açıklamaları verilmişti.
160 sayfadan oluşuyor. Kitabın büyük bir bölümünü günlüğün sayfaları oluşturuyor. Günlükte anlatılan olaylar bana şunu hatırlatttı: İnsanların bazen hayatlarında hâkimiyetlerini kaybettikleri zamanlar olur. Bu kayboluş kişinin kendisinden kaynaklı olduğu gibi çevresel faktörlerden de kaynaklı olabiliyor. Yaşanan en büyük felaketlerin çevreden kaynaklı olanlar olduğunu gösteriyor. Çevresini yönetemeyen insanın eli kolu bir müddetten sonra bağlanıyor ve hayatın gidişatını değiştiremiyor.
İlk başlarda pek severek okumasam da sonlara doğru merak ve hüzünle okudum. Özellikle verilmek istenen mesaj güzeldi. Hiçbir zaman önyargılı olmamak, tek bir pencereden olaylara bakmamak gerekiyor. Dokunaklı bir sonla bitti.
Bir başka kitap yorumunda görüşmek dileğiyle.
·
98 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.