Bana insanlıktan bahset anne,
Gün görmemiş çocukların masumiyetinden,
Kanadı kırık kuştan.
Bana yeni başlangıçlardan bahset anne,
Umut dolu hayallerinden,
Yitik düşlerinden bahset,
Anneeee !!
Umudumu yine kaybettim,
Sahip çıkamadım ona,
Senin gibi bakamadım,
Menekşe kokusundan bohçalara sarıp,
Saklayamadım sandıklarda.
Yine menekşe koktu,
Sen geldin zannettim.
Işığı koşup yaktığımda,
Yalnızlığımdan birşey kaybetmediğimi farkettim.
Galiba son günüm.
Sende kuşları görüyor musun anne ?
Biliyorum görmediğin halde evet diyeceğini.
Çocuk değilim artık avutma beni
Her çocuk ölecek yaşta değil mi zaten,
Ölüm ! uzaklardan gelen haberci,
Yakınlarda alacağı olan borçlu,
Yine kuşları görüyorum,
Ne kadar da çok kuş var anne...
Not: Kendi kalemimizden.
·
75 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
