DÜŞ YALNIZI1000Kitap
#184918608 Kasım Ayı Öykü
Resul Bulama 'ya
-Bu neyin nesi , pardon yanlış oldu , bu neyin y’si ?
-Yalnızlığın y'si , yazmanın y'si , bir de soyadının işte gereksiz bir şey.
.....
Böyle başlamamalıydı bir öykü aslında , fakat hep yazarımın suçu. Kendisi yalnızlığı bilmez pek , afili cümleler kurar bu konuda ama etrafı kalabalıktır onun hep. O bir taş sektirme ustasıdır. Yalnızlıktan anlamaz ama taşlardan çok iyi anlar.
…..
Yalnızlığı benden dinleyin siz asıl. Koca bir şehir yalnızlığını , kırka varmış yaşımla. Çocukken de yalnızdım ben , kardeşim bile yoktu , yoktu denmez gerçi bugün de yok. İki dedem de ben doğmadan önce ölmüş , kötü hastalıktan ikisi de. Beni parka götürecek bir dedem olmadı , olmadı denmez gerçi olmuşlar da yani ben görmedim erken ölmüşler.
Arkadaşlar falan vardı okullarda , fakat arkadaş mıydı onlar hangi okullarda. İsimleri cisimleri hepsi bir düş gibi belli belirsiz. Şehrin kenarından şehrin merkezine atardım kendimi binlerce kez , sanki yalnızlığım geride kalacakmış gibi , kalmazdı. Yalnızlığımı gezdirirdim , o da benim gibi pek akıllı sayılmazdı. Deli divane dolanırdık birlikte. Sinemaya gidelim mi yalnızlığım derdim , neden olmasın derdi , giderdik. Seninle şöyle sahile doğru yürüsek hay hay ne demek.
Birkaç kere aşık olmaya bile kalkıştım , yalnızlığım çok güldü buna , ben gülmedim ona fakat içerledim yani , mutsuz mu olmamı istiyor diye yalnızlığım. Sonra beni kıskandığını anladım kimseyle paylaşmak istemiyordu beni. Öyle denmez gerçi , insan bu ekmek gibi paylaşılmaz zaten. Şair de demiş ya hani , yalnızlık paylaşılmaz paylaşılsa yalnızlık olmaz.
Yalnızlığımla kaç şehir gezdik sayısını unuttum. Hiç bırakmadı elimi sağolsun çok vefalıydı. Kitap da okumuyordum o zamanlar pek. Bir süreden beri epeyi kitap okuyorum , öyle denmez gerçi birkaç seneden beri diyelim. Yine yalnızım eskiden olduğu gibi fakat yalnızlığım artık bir roman karakterine dönüştü yine bu süre zarfında. Zarf tümleci diye de bir şey vardı oldum olası çözemedim neyse geçelim.
Yazarımın sabrı tükeniyor bu arada , öyküye giremediğimden yakınıyordur , sesini duyamıyorum ama hissediyorum. Taş sektiriyordur kesin bir yerlerde , muhtemelen Anadolu yakasında. Hani bu öykünün kurgusu hani bu öykünün başı sonu falanı filanı diye söylenip duracak. Bir karşılaşsak benim de ona iki çift lafım olacak ama neyse hayırlısı.
…..
-Psikolog hanım neden anlamak istemiyorsunuz ? Sadece yalnızım diyorum derdim bu ama yalnız kalmaktan da şikayetim yok. Bugünlerde içimde bir his var , yalnızlığımı öldüreceğimi hissediyorum. Öldürebileceğimi değil yani , öldüreceğimi.
-Sizi anlıyorum merak etmeyin , fakat nasıl bu kadar emin olabiliyorsunuz ?
-Çünkü yazarım öyle istiyor , her gece aynı rüyayı görüyorum size kaç kere anlattım neden anlamak istemiyorsunuz ? Kadıköy tarafındayım , sonra Haydarpaşa tarafına doğru koşuyorum , hep yalnız başlayan rüya kalabalıklar içinde bitiyor. Fakat gözümü açtığımda yine yalnızım.
-Size birtakım ilaçlar yazacağım , çözeceğiz bu meseleyi merak etmeyin. Kendinizle baş başa kalmayın fazla bu aralar , aynalara da pek bakmayın. Yazarınıza da selam söyleyin benden , sizi fazla yormasın lütfen.
…..
Öykü kitabım basıldı nihayet. Elbette ustama saygıyı elden bırakamazdım. Ona layık bir kitap ismi oldu sanki , ne dersiniz ?
“Taş Sektirme Ustası’
Resul Bulama 'ya
-Bu neyin nesi , pardon yanlış oldu , bu neyin y’si ?
-Yalnızlığın y'si , yazmanın y'si , bir de soyadının işte gereksiz bir şey.
.....
Böyle başlamamalıydı bir öykü aslında , fakat hep yazarımın suçu. Kendisi yalnızlığı bilmez pek , afili cümleler kurar bu konuda ama etrafı kalabalıktır onun hep. O bir taş sektirme ustasıdır. Yalnızlıktan anlamaz ama taşlardan çok iyi anlar.
…..
Yalnızlığı benden dinleyin siz asıl. Koca bir şehir yalnızlığını , kırka varmış yaşımla. Çocukken de yalnızdım ben , kardeşim bile yoktu , yoktu denmez gerçi bugün de yok. İki dedem de ben doğmadan önce ölmüş , kötü hastalıktan ikisi de. Beni parka götürecek bir dedem olmadı , olmadı denmez gerçi olmuşlar da yani ben görmedim erken ölmüşler.
Arkadaşlar falan vardı okullarda , fakat arkadaş mıydı onlar hangi okullarda. İsimleri cisimleri hepsi bir düş gibi belli belirsiz. Şehrin kenarından şehrin merkezine atardım kendimi binlerce kez , sanki yalnızlığım geride kalacakmış gibi , kalmazdı. Yalnızlığımı gezdirirdim , o da benim gibi pek akıllı sayılmazdı. Deli divane dolanırdık birlikte. Sinemaya gidelim mi yalnızlığım derdim , neden olmasın derdi , giderdik. Seninle şöyle sahile doğru yürüsek hay hay ne demek.
Birkaç kere aşık olmaya bile kalkıştım , yalnızlığım çok güldü buna , ben gülmedim ona fakat içerledim yani , mutsuz mu olmamı istiyor diye yalnızlığım. Sonra beni kıskandığını anladım kimseyle paylaşmak istemiyordu beni. Öyle denmez gerçi , insan bu ekmek gibi paylaşılmaz zaten. Şair de demiş ya hani , yalnızlık paylaşılmaz paylaşılsa yalnızlık olmaz.
Yalnızlığımla kaç şehir gezdik sayısını unuttum. Hiç bırakmadı elimi sağolsun çok vefalıydı. Kitap da okumuyordum o zamanlar pek. Bir süreden beri epeyi kitap okuyorum , öyle denmez gerçi birkaç seneden beri diyelim. Yine yalnızım eskiden olduğu gibi fakat yalnızlığım artık bir roman karakterine dönüştü yine bu süre zarfında. Zarf tümleci diye de bir şey vardı oldum olası çözemedim neyse geçelim.
Yazarımın sabrı tükeniyor bu arada , öyküye giremediğimden yakınıyordur , sesini duyamıyorum ama hissediyorum. Taş sektiriyordur kesin bir yerlerde , muhtemelen Anadolu yakasında. Hani bu öykünün kurgusu hani bu öykünün başı sonu falanı filanı diye söylenip duracak. Bir karşılaşsak benim de ona iki çift lafım olacak ama neyse hayırlısı.
…..
-Psikolog hanım neden anlamak istemiyorsunuz ? Sadece yalnızım diyorum derdim bu ama yalnız kalmaktan da şikayetim yok. Bugünlerde içimde bir his var , yalnızlığımı öldüreceğimi hissediyorum. Öldürebileceğimi değil yani , öldüreceğimi.
-Sizi anlıyorum merak etmeyin , fakat nasıl bu kadar emin olabiliyorsunuz ?
-Çünkü yazarım öyle istiyor , her gece aynı rüyayı görüyorum size kaç kere anlattım neden anlamak istemiyorsunuz ? Kadıköy tarafındayım , sonra Haydarpaşa tarafına doğru koşuyorum , hep yalnız başlayan rüya kalabalıklar içinde bitiyor. Fakat gözümü açtığımda yine yalnızım.
-Size birtakım ilaçlar yazacağım , çözeceğiz bu meseleyi merak etmeyin. Kendinizle baş başa kalmayın fazla bu aralar , aynalara da pek bakmayın. Yazarınıza da selam söyleyin benden , sizi fazla yormasın lütfen.
…..
Öykü kitabım basıldı nihayet. Elbette ustama saygıyı elden bırakamazdım. Ona layık bir kitap ismi oldu sanki , ne dersiniz ?
“Taş Sektirme Ustası’··
1.729 Gösterim
3 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
İlahi Osman :) Hep mutlu ol emi, gülümsettin akşam akşam. Hem senden, hem benden, biraz da Güray Süngü'den gibi olmuş. Güray Süngü yaramış sana. Yaramanın y' si. Yeni Hayat'ın y'si.
Varol...
Eyvallah abi senin içindi zaten muhattabına yani :) Sana da yaramış belli incelemeden hani. Sen de sağol varol , yemek yiyelim bir gün. Yemeğin y'si :)
Teşekkür ederim Osman. Bir yazının içinde olmak güzel. Yoldaki beklenene de atıf yapmana sevindim.
Buluşuruz inşallah, sözün y'si.
Y yok deme şimdi, Düş Kesiği'den sonra varla yok karıştı birbirine...
