"Ne yapıyorsun diye sordu karım?"
Hiç, şuraya bakıyorum burnumun içine şu burun deliğine. Üstüne basınca acıyor sanki
Burnun hangi tarafa doğru yamuk olduğuna baktığını sanmıştım.
Yamuk mu ? Benim burnumu
Kitabın ilk sayfası, bu diyaloglarla başlıyor aslında bir okadar saçma bi diyalog, gibi görünse de . İnsanın varoluşu ve kimliği üzerine eğriliyor. Kendisinden başlayarak tüm yaşamını acımasızca sorgular ve kendini yeniden bulmak için kendini parçalara bölmeyi öğrenir
Kişiliğimi oluşturan tüm parçalarım gibi burnumunda çok güzel olmasa bile en azından fena sayılmadığını düşünmüştüm. Bu yüzden biçimsiz bir bedenle doğmuş olma talihsizliğinden uzak olan herkes gibi şu düşünceyi kabullenmek ve arkasında durmak benim için de kolay olmuştu: yani dış görünüşleriyle böbürlenmenin budalalara mahsus oluşu. Bu kusurun ani ve beklenmedik keşfi hiç hak etmediğim bir ceza verilmiş gibi öfkelendirdi beni. sağa doğru yamuk olan burnum gibi daha başka... "Başka ne?"
Başka! Başka! Kaşlarım gözlerimin üzerinde iki uzatma işareti "AA" gibi görünüyormuş, kulaklarım ise biri diğerinden daha çıkıntılı ve kötü yapıştırılmış gibi ve daha başka bir sürü kusur... "Dahası da mı var?"
Dikkatli bir incelemeden sonra tüm bu kusurları kabullenmek zorunda kalmıştım.
O ufak tefek kusurları hiç önemsemedim
üstelik de onların kusurlu olduklarını fark etmem için evlenmeyi beklemem gerekiyormuş. "Şaşırmadım doğrusu! Kadınları bilmez misiniz? Kocalarının kusurlarını keşfetmek için yaratılmıştırlar." Her adımda duruyordum; önce uzakta duruyordum sonra gitgide yaklaştıkça karşıma çıkan her çakıl taşının etrafında dolanıyordum ve bana göre aşılması güç bir dağ gibi devasa boyutlara ulaşmış hatta kesinlikle içinde yaşayabileceğim bir dünya olan o çakıl taşlarına başkalarının aldırış etmeden önüme geçmelerine hayret ediyordum.
Kim bilir onun gibi daha kaç kişi vardı? Ve ben bunu bilmiyordum, bilmediğimden ötürü de herkes için düz burunlu Moscarda olduğumu sanıyordum oysa herkes için yamuk burunlu
Moscarda'ymışım ve kim bilir kaç kez hiç kuşku duymadan onun bunun kusurlu burnu hakkında konuşmuş ve kim bilir kaç kez insanlar bana gülüp şöyle düşünmüştür:
"Başkalarının burnuna kusur bulan şu zavallı adama baksana!" Kendimi şu düşünceyle avutabilirdim: nihayetinde benim durumum bariz ve yaygın bir durumdu ve bu da herkesçe çok iyi bilinen bir olayı yani başkalarının kusurlarını kolayca fark ettiğimiz halde, kendimizinkileri görmekte zorlandığımızı bir kez daha kanıtlıyordu
Başkalarının gözünde bugüne dek kendim olduğumu sandığım kişi olmadığım düşüncesine takılıp kaldım.
İşte çok saçma görünen bir kusurlu burun, meselesinden. Adamın kendini sorgulama ve kimliğini bulma, çabalarını okuyoruz...
Ben alışılmadık, tamamen yeni bir biçimde yalnız kalmak istiyordum. Sizin düşündüğünüzün tam aksine: yani ben olmadan ve de yanımda bir yabancıyla. Delilik zaten içimde mevcut olabilir, bunu inkâr etmiyorum ama lütfen şuna inanın ki gerçekten yalnız kalmanın yolu size söylediğim gibidir. Yalnızlık asla sizinle birlikte değildir; siz olmadan vardır hep, yanınızda bir yabancıyla mümkündür ancak: nerede ve kiminle olursanız olun, tamamen yok sayılmalı, siz de etrafınızdakileri tümüyle yok saymalısınız ki arzu ve duygularınız kaygı verici bir belirsizlik içinde yitik ve havada asılı kalsın ve kendinizi doğrulamayı bir yana bırakırken bilincinizin içtenliği de yok olsun. Bir anda beliriveren o görüntü gerçekten benim miydim? Ben, dışarıdan bakıldığında tam da böyle miyim -yaşarken- kendimi düşünmediğimde böyle miyim? Demek ki başkaları için, tanıdığımı sandığım ben değil de kendisini aynada görüp de hayret eden o yabancıyım: yani kendini tanıyan ben değil de öbürüyüm: ilk bakışta görür görmez benim de tanıyamadığım o kişiyim: hiç düşünmediğim bir anda karşıma çıksa yaşadığını göremeyeceğim o yabancıyım ben. Benim değil de yalnızca başkalarının görebileceği ve tanıyabileceği bir yabancı
··
158 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.