Hayatı korkarak yaşadığımı düşündüğüm bir dönemdeyim. Yakın zamanda hayallerim için cesaret gösterebilmiş olsam da aşka dair bir adımım olmadı şimdiye kadar. Bu beni çok düşündürür, aşkın cesaretten ve cesaretin de aşktan geldiğine inanmama rağmen ne çevremde ne de kendimde böylesine bir inanışa sahip kalbe rastlamadım. Kitabı okumaya başlarken ne umuyordum bilmiyorum ama kesinlikle bulduklarımla uyuşmuyordu. Beklentilerim kitabın yanında çok basit ve Shakespeare için saygısızlıktı. Ön yargılarım vardı, sosyal medyada fütursuzca yapılan eleştiriler bunu oluşturmuştu. Ki o zaman da doğru bulmazdım o yorumları... Hayata karşı korkak olduğum için kaçıracağım birçok güzellik olduğunu düşünürken Romeo ve Juliet'in cesaretli adımları hayatın farklı bir penceresinden bakmama olanak sağladı. Cesaret de yeterli değildi. Bu hayatta kendimizi ve kontrol edebileceklerimizi fazlaca yüceltiyoruz. Haddimizden fazlasına kafa tutuyoruz. En sonunda her şey olacağına varıyor ve tüm bunları başımıza getiren şey seçimlerimiz, isteklerimiz, yine biz... Tek bir kitabını okumayla genelleme yapmak doğru değil ama Shakespeare'in kalemini çok benimsedim, kendime yakın hissettim. Ara sıra karaladığım yazılarımda kullandığım ifadelere rastladım. Kendi kendime böbürlenmek yerine daha çok gelişmeye heveslendim, hayal gücüme olan inancımı tazeledim. Şuanki benden pek memnun değilim, değişime açığım ve çabalıyorum. Başka bir zamanda, kendime karşı memnuniyetimin arttığı bir anda, mutlaka tekrardan okumayı istiyorum.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.