Dostoyevskinin kitablarını oxumaq,bəlkə də mazoxistliyin bir növüdür.Əsər elə bir dillə yazılıb ki,ordaki qəhrəmanların bir-birindən acı talelərini oxuyub,onlar qədər kədərlənib,onlar kimi acı çəkir insan.Acı çəksə də,oxuyur - çünki bunu Dostoyevski yazıb…!
Yazarın demək olar ki,oxuduğum bütün kitablarında qəhrəmanlar bir-birinə bənzəyir:Mənəvi cəhətdən əzab çəkən,yoxluqların “var olduğu” mühitdə yaşam,gündəlik həyat qayğıları,xudbinlik və s.. Amma məhz bu əsəri kimi məni dərin fikirlərə və melanxoliyaya qərq edən kitabı olmamışdı (hələlik :) )
Dostoyevskinin bir ifadəsi var: “Mərhəmətli insanlar üçün dünya cəhənnəmdir”. Mənim fikrimcə isə,belə incə bir ruha,düşüncə tərzinə sahib olduğu üçün,dünya məhz Dostoyevski üçün də cəhənnəm imiş…
·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.