Edebi dil zevk verse de kitap içeriği insanın ruhunu hırpalayıp, boğazını düğümlüyor. Benim için içerik açısından kabullenip okuması güç bir kitaptı. Masum bir kıza neden kimse yardım etmez diye düşündüm durdum kitap boyunca. En azından yazar mutlu bir son bahşedebilirdi Güldiyar'a ama yazar hakkında yaptığım araştırmalar sonucu taciz ettiği birçok kadını kör kuyularda merdivensiz bırakıp kuru bir özür dilemekle yetindiğini öğrendim. Böyle bir yazarın kitap karakteri Güldiyar'ı da kör kuyularda esir etmesi normal geldi ve sorunun cevabını almış oldum.
Okuduğum ilk Hasan Ali Toptaş kitabı oldu sanırım bundan sonrası da olmayacak. Kalemi hakikaten çok güzel ve edebiyatı kuvvetli bir yazar olsa da yaptığı üzücü davranıştan dolayı samimiyetine inanmadığım için okumayı tercih etmeyeceğim kanaatindeyim.
Kitaba tekrardan dönecek olursak abartılarak büyü ve gerçek arası toplumsal tahlillere yer verilmiş. Eksiklerle dolu bir kurgu var. Kitap boyunca merak ettiğim sorulara kitap bitince bir cevap bulamadım. Bitene kadar aklımda iki soru vardı; Güldiyar ne gördü? Neden kimse yardım etmiyor?
Güldiyar ne gördü bilmiyorum ama en büyük korkusuyla göz göze geldiği bir gerçek. Kendine bile itiraf edemediği bir korku, tüm insanlarda olan kör bir kuyu belki de... Bence yazar Güldiyar'ın ne gördüğünü gizli tutarak okuyucuyu kendi iç dünyasını sorgulamaya itmiş: Benim en büyük korkum ne, ben ne görsem canım pahasına susarım?
Kitapta ortalıkta dolanan hiçbir olayla bağlantısı olmayan karakterler beni rahatsız etti açıkçası. Güldiyar'ın kayıp abisi Hüseyin, klarnet çalan çocuk, Cabir dayı...
·
88 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.