Jean-Christophe Grange – Küllerin GünüEdebiyat
“Ben kendi türümü buldum yiaaaa…” cümlesini bana kurduran en sevdiğim yazar Jean-Christophe’dir. Lisede başlayan serüvenimiz hız kesmeden devam ediyor. Hayatımı yeniden yoluna koyarken (ya da koyduğumuz zannederken) elbette bana onun iyi geleceğini düşündüm. Kitapçıda gezerken de Küllerin Günü’nü aldım. Ancak demek ki sevdiğimiz yazarların öyle her kitabı çok da şahane olmayabiliyormuş!
Küllerin Günü, ortalama bir haftada okuyabileceğiniz klasik bir polisiye romanı. Ortada bir ölü var ilk başta bunun bir cinayet olup olmadığı araştırılıyor ve sonra bam bam bam. Bütün kitabı bu kadarla özetlemek doğru mu bilmiyorum. Ben bu türde belki de çok fazla okuma yaptığım için özellikle de yazarın çoğu kitabını okuduğum için bu kitabı görece daha basit buldum. Elbette kurmacasını, arkasındaki hikayenin daha anlamlı olmasını seviyorum. Ancak bu zaten Grange kalemi, öyle olacak zaten. Sevdiğim insanlar, eşyalar, filmler vs vs genelde eleştirmeyi sevmem. Eleştirileri de çok kabul etmem. Ancak bu bir kitap yorumuysa mecburen en sevdiğim yazarı da biraz eleştirdim. Bununla birlikte ne yazarsa yazsın yine okurum, yine okurum. Bu bir bağımlılık cümlesidir
Kitaba dair bir de şöyle bir eleştirim var. Bölümler arası sayfalar o kadar kısa ki bakın iki, üç maksimum (ki hatırlamıyorum şu an) dört sayfa anca sürüyor. Bir konuya kendimi vermeden yeni bölüme geçiyoruz ki bölüm aslında devam ediyor. Evet bir önceki bölümü merak edilecek bir yerde bitirdin ve polisiye anladık ama biraz bizim orada kalmamıza onu yaşamamıza da izin vermeliydi sevgili yazarım diyorum ve daha fazla bir şey söylemek istemiyorum.
Herkese keyifli okumalar dilerim
·
62 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.