Mecburiyet
Özgür bir insanı kim neye mecbur bırakabilir ki?Kim kalkıpta kendi emelleri için insanların ölmesini emredebilir? Kim insanı bir ölüm, vahşet makinesine çevirebilir?
İşte bu sorular vatanını terk edip İsviçreye kaçan karı-kocanın hikayelerinin sorularıdır
...Spoiler...
Güzel bir İsviçre sabahıydı Ferdinand yataktan kalkmış eşsiz manzaraları izlerken postacının eve doğru geldiğini görür. Posta ile bir mektup gelir Ferdinad'ın uzun zamandır gelmesinden korktuğu ama yine de geleceğini bildiği mektup...askere çağrı mektubu. Makine ve insanın silahsız ama yine de aynı derecede ölümcül savaşı böylece başlar. 20 milyon insanın kıramadığı zinciri kendisininde kıramayacağını düşünen bir insanın "Ona" karşı olan irade savaşı. Karısının; şiddete alet olmadığı,kendisini özgür bur insan olduğu için sevdiğini, inanmadığı değerler uğruna sakat kalmaması veya ölmemesi gerektiğine dair söylemleri bir yanda boynuna geçirilen o soğuk vatan zinciri bir yanda iradesini ezerken tutunacak dal bulamayan Ferdinand karısının tüm müdahalelerine rağmen trene binmeyi başarır ve sınıra kadar gelir. Özgürlük ve tutsaklık arasında sadece bur köprü kalmışken savaş vahşetinin tabloları olan yaralı askerlerle karşılaşır. Kimi kolunu kimi bacağını kaybetmiş adamlar,gözyaşları içinde onları bekleyen kadınlar... Bir yerde kimsesiz yatan yaralı asker gözüne çarpar Ferdinand 'ın . Yanına gider, sarkan kolunu göğsüne koyar. Asker gözünü açıp teşekkür eder ve Ferdinand o askerin o düşman askerinin gözlerine bakar. Ne gördü bilinmez , belki kendi ülkesinin vahşeti belki bir bekleyeninin olmamasının boğazına düğümlenen hıçkırığı ... Ne gördüğü önemsiz.
O gözler kırdı boynundaki zinciri doğrulttu iradesini ve hatırlattı özgürlüğü karısının yanına özgür olarak döndü. Kelimelerin bozmasından korkarak hissettiler mutluluğu sıcak tenlerinin dokunuşu altında.
Kitap, savaşın farklı bir boyutunu ele alması ve Zweıg'ın müthiş kısa hikayeciliği ile birleşip muhteşem bir hikaye oluşturmuş.
··
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.