Ray Bradbury kitabı yazarken duygusal açıdan dürüst olmak istediğini belirtmiş. Zihnindeki şeylerin üzerinde düşünmeye zamanı kalmadan yazıya dökebilmek için hızlı yazdığını söylemiş. Açıkçası bu kitabı okurken bazı yerlerin zihin akışı yöntemi ile yazıldığını farkediyorsunuz. Okumaya ayrı bir hız kazandırıyor ve bu sayede kitaptan kopamıyorsunuz. Sizi içine çekip paragrafın son kelimesine kadar esir tutuyor. Açıkçası bir bilimkurgu kitabında bu tarz bir anlatım olması beni çok etkiledi. O an içinde olunan durumu çok iyi hissediyorsunuz. Karakter sinirlendiğinde siz de sinirleniyorsunuz. Sizin de o karakter ile birlikte kalp atışınız hızlanıyor.
Konusu yazıldığı döneme göre çok ileri bir görüşe sahip. O zamanlarda yazar, ekranların (bu televizyon, sinema, bilgisiyar olabilir) bizi aptallaştırıp bir çok şeyi unutturacağını düşünüp yazmış bu romanı. Kitapların ise bize hatırlama gücünü verecegini belirtmiş. Hatta kitaptaki baş karakterimizin karısı ile nasıl tanıştığını hatırlamaması çok güzel bir ayrıntı olmuş.
Kesinlikle okunması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum. Kitapla ilgili çok söylenecek şey var ama daha fazla anlatıp sırrını kaçırmak istemiyorum çünkü ben okurken bazı ayrıntıları kendim keşfettim ve bu kitabı benim açımdan daha çekici yaptı. Kıtabın sunuş kısmında Neil Gaiman'nın dedigi gibi ''Birileri size bir öykünün neyle ilgili olduğu söylerse muhtemelen haklıdırlar. Öykünün yalnızca bununla ilgili olduğunu söylerse kesinlikle yanılıyorlardir.''
Bu kitap sadece tek bir şeyle ilgili değil!
·
22 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
