İNSANLIĞIMI YİTİRİRKEN & OSAMU DAZAİ
Selam arkadaşlar Japon edebiyatından okuduğum 3. eser ile geldim, ithaki yayınlarının japon klasikleri oldukça ilgi çekici gerçekten ve tamamen hakim olamasam da 3. Eserden sonra japon edebiyatına dair bir fikir oluştu kafamda.
Japonlar hakkında çok bilgiye sahip olamasam da eserlerinde fark ettiğim şey dillerinin yavan olması. Olayları, duyguları çok kaba ve düz ifade ediyorlar. Betimleme yapmıyorlar ve şiirsel bir dilleri yok. Çeviri kaynaklı olduğunu düşündüm ilk başta fakat 3. Eseri de okuduktan sonra karar verdim. Dilleri çok düz, olay odaklı.
Kitaba gelince Albert Camus'un Yabancı eserine benzettim birazcık dil olarak değil tabi o kitabı daha cok seviyorum, sadece toplumda yerini tam olarak belirleyemeyen bir karakter olduğu için böyle düşündüm. Bu kitaptaki karakterimiz içinde yaşadığı yoğun yalnızlığı, ait olamama hissini bir maske altına gizliyor. Soytarı maskesi. Şakalar yapıyor olmadığı biri gibi davranmaya zorluyor kendini. Başarıyor fakat çok az kişi onun içinde ne yaşadığını ne söylemeye çalıştığını anlayabiliyor.
Kitap dil olarak hoşuma gitmese de, anlatmaya çalıştığı olayı sevdim. Çok gerçek, hayattan bir karakter. Her yerde karsımıza çıkabilecek hatta belki de kendimizden bir şeyler bulabileceğimiz bir karakter.
İnsanlar arasında yerimizi çok sık sorgularız, neyiz, nerdeyiz, nereye gidiyoruz, ne hissediyoruz, doğrularımız, yanlışlarımız... bu kitapta da başarılı bir soytarının, başarısız yaşam hikayesini okuyoruz.
Oba yozo ne kadar zengin bir ailede de büyüse, ne kadar her şeye sahipmiş gibi görünse de iç dünyasına baktığımızda birçok şeyinin eksik olduğunu görüyoruz. Kendi dahil herkesten nefret eden biri. İntihar girişimleriyle dolu bu yaşam öyküsü yazarın hayatından da izler taşıyor.
Hayatı bir kere yanlış yollarda yürümüş bir insan bir daha doğru yolu bulabilir mi?
İç karartıcı, buhran dolu bir kitap. Moraliniz iyiyken okumayın bence tüm enerjinizi sömürür. Zorlanarak bitirdiğim ilk akıcı eser. Size hitap ediyorsa alıp okuyun diyeceğim kimi insanın kendini göreceği kimi insanın da ne kadar da buhran dolu bir karakter diyeceği bir eser.
Okuyanları yorumlara bekliyorum kitapla kalın sevgiler
·
1.294 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Bu kitabı okurken aklıma gelen cümle “Bir insana en büyük kötülüğü yine kendisi yapar.” oldu.