Ayfer Tunç’un kalemini çok seviyorum. İnsan doğasına ve psikolojisine çok hakim. Kitabın sol tarafı Ekmel beyin sağ tarafı ise Derya’nın günlüğü. Aynı günde yazmaya başlıyorlar. Günlükleri, anıları ile iç içe. Ekmel bey ve Derya’nın yolu bir satılık ev ilanı ile kesişiyor. Biri evden çıkmak istemezken diğeri kendini evden dışarı atmak istiyor.
Suzan karakteri ise Derya’nın abisinin eski sevgilisi. Derya kendini Suzan olarak tanıtıyor Ekmel Beye. Suzan’ın abisine olan aşkına imreniyor. O aşkı kendi aşkıymış gibi sahipleniyor, Ekmel karakterine anlatıyor.
Hem Derya hem de Ekmel bey psikolojik olarak sağlıklı bir durumda/dönemde değiller. Derya abisini baba figürü olarak görüyor. Saplantılı şekilde abiye düşkünlüğü var. Okurken lise yıllarında tıpkı onun gibi abisine ve abisinin kız arkadaşlarına takıntılı bir arkadaşımı anımsadım sürekli. Dürüst olmak gerekirse Derya gibi bir karakterin yakın çevremde olmasını istemezdim. Rahatsız olduğum çoğu şeyin toplanmış hali Derya.
Ekmel bey ise hayatı izleyenlerden, iz bırakmak isteyip beceremeyenlerden. O da anne ve babası arasındaki iletişimsizliğe, annenin sert ve ketum olmasına, abilerine, eski eşi ve kızına çok fazla değiniyor. Adeta kendi somut varlığını bulmak için o hayatları tekrar tekrar gözden geçirir gibi bir hali var.
·
114 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.