Profesör bir müzik sosyologu değildi ama ülkedeki çürümenin en büyük göstergesinin bu müzik olduğuna emindi.
Adına arabesk denen bu kente göç müziği yaralı bir adamın haykırışı değil, yaralanmış taklidi yapan bir adamın sahte çığlığıydı, En ünlü arabesk sanatçılar kıllı göğüsleri açıkta bırakan ipek gömleklerle geziyor ve pırlantalı Rolex saat takarak spor Mercedes otomobile biniyor ve "ben ölüyorum bitiyorum" diye hıçkırıklara gömülmüş şarkılar haykırıyorlardı.
bu müzik sadece bir müzik olarak değerlendirilemezdi.
Bu seste Ortadoğu özgür bir kalpaklık bir kandırmaca, bir yalan, güçsüz olanı ezme, güçlünün önünde ise el etek öperek riyakârca eğilme demek olan bir yaşam üslubu vardı.
·
26 Gösterim
1 Yorum
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.