Bazı kitapların son sayfaları çok sevdiğin bir insanı kaybetmek gibi... Ah Zezé! Benim güzel yürekli çocuğum. Sen bu dünya için fazla iyisin.
Sözlerime nasıl başlayacağımı bilmiyorum. Bu kitabı bu kadar geç okumanın utancı ile yazıyorum. Duygularımı nasıl tarif etmeliyim diye düşünüyorum ama kitap tarif edilemeyecek kadar güzel.
Zezé beş yaşında her şeyi tek başına öğrenen bir çocuk. Okumayı kendi kendine öğrenmiş ve ailesine bunu asla inandıramamış. Zezé oldukça fakir bir aileden gelen afacan bir çocuk. Haylazlıklarından dolayı sürekli ev ahalisinden dayak yiyor. Fakat afacanlıklardan asla vazgeçmiyor. Büyüklerin meydan okumalarına hayal gücüyle meydan okuyan Zezé'nin yoksulluk acı ve ümit dolu hikayesi...
Hayat ona acıyı, yoksulluğu çok erken yaşlarda gösteriyor. Zezé okurken beni hem güldürdü hem de duygulandırdı. Eğer bu kitabı okumadıysanız hiç vakit kaybetmeden okumanızı tavsiye ederim.
Okuyacak herkese keyifli okumalar...
·
13 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.