Savaş , savaş ne kadar korkunç bu yeryüzünde . Ne kadar gereksiz. Savaşın kızıştığı meydan mı yoksa cephe gerisindeki halk mı daha çok zorluk çekiyor diye bir soru sorulursa elbetteki savaş meydanı der insan . Ama Cengiz Aytmatov cephe gerisinde halkın yaşadığı zorlukları, açlığı, çaresizliği, yoksulluğu, yitirilen ümidi, sonu hüsrala biten bekleyişleri, özlemi, çoğu zaman yaşamak uğruna yitirilen insani duyguları, gerçekleşmesi mümkün olamayacak hayalleri o kadar içten o kadar vurgulayıcı ve gerçekçi anlatıyor ki cephe gerisinde kalıp o sıkıntıları çekmektense savaş meydanında bin kere ölmeyi yeğliyor insan.
Uçsuz bucaksız bozkırın gecelerini parlatan tek şey yıldızlar olmalıydı, ölüm kusan tüfeklerden çıkan kurşuların parıltısı da neyin nesiydi?
Atları bir kez daha çok sevdim.
·
11 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.